Ποίημα
Μια αρχαία Πομπιήα… εγώ και εσύ…
Οι εραστές που επέλεξαν τη λάβα,
τη στάχτη, το τελευταίο φιλί.
Γεννημένοι για να βασανιστούμε
πριν την τελευταία αυγή
πριν ο Βεζούβιος καταραστεί για πάντα τη ζωή.
Χαμένοι στην αιωνιότητα
Δυο εραστές που συνθικολόγησαν με τη θυσία
με τον πόνο, με την κατακραυγή.
Δυο μονομάχοι σε άνισο αγώνα
που στολίστηκαν με θάρρος, με πείσμα, μ΄επιμονή
και το πλήθος έτοιμο να καταδικάσει κάθε φιλί.
Σπουδαία σπονδή στην Αφροδίτη, στον Έρωτα
στον οργισμένο Άρη
που απόψε θα πολεμίσει με λύσσα
μέχρι η σάρκα να λυγίσει και να παραδοθεί.
Μια ιστορία που δε θα επαναληφθεί
που δε θα βρει ποτέ άξια διαδοχή.
Μια ιστορία που θα θυμούνται όλοι
κάθε νύχτα που ο έρωτας θ΄αναζητά
εκείνο το τελευταίο φλογερό φιλί…
Στάχτες, αποκαΐδια,
μια αρχαία Πομπηία… εγώ και εσύ…
©2024 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα

μπραβο σου μαρια…