Ποίημα
Βρέχει καρέκλες
Καταιγίδες Κι αστραπές.
Λες και τρελάθηκε ο καιρός
Κάτω στο νότο.
Μα εμείς κουβέρτα
Κινητό και καναπές
Φαχιτας τσίλι αβοκάντο
και καρότο.
Ποια μαγική ανατολή ψάχνεις να βρεις
απ’ όσα γύρεψες τι έγινε
δικό σου.
Ήρθε και φέτος το φθινόπωρο νωρίς
και θέλω απόψε να μου πεις
το μυστικό σου.
Στη ζωή
να μάθεις να γελάς
και να μη μιλάς με λόγια
Μη μιλάς …
Μη μιλάς με λόγια
Μη μιλάς.
Άσε τα ρολόγια να γυρνάνε.
Βάσανο η αγάπη και μπελάς.
Μα είναι τυχεροί
όσοι αγαπάνε.
Μη μιλάς με λόγια
Μη μιλάς.
Άκου τη βροχή πως δυναμώνει.
Μοιάζει με τους χτύπους της καρδιάς
που όταν αγαπάς
το φανερώνει…
Ψάχνουν τα χείλη το κορμί
στα σκοτεινά
και στα σεντόνια τα λινά
στήνουν παγίδες.
Έγινε απότομα η ανάσα σου βαριά
Είναι ο έρωτας πυξίδα και ζαριά
Κι η ιστορία
μοναχά λευκές σελίδες…
©2024 Vagelis Fragiadakis
Αρθρογράφος – Στιχουργός – Ποιητής

Υπεροχο, μπραβο
Υπεροχο, ξεχωριστό όπως πάντα…