Ποίημα
Τις σελίδες των γραπτών μου νότιζε η υγρασία ενός κήπου
στο βάθος του διαδρόμου.
Θολοί μέσα στα νοήματα τους,
υπάρχουν εκεί οι στίχοι, ακροβατούν,
ανάμεσα στο αναλλοίωτο και στο μεταβαλλόμενο,
στο αθάνατο και στο θνητό.
Ταλαντεύονται ανάμεσα στο αιώνιο και στο εφήμερο.
Ένα λευκό που δεν είναι των αιγαιοπελαγίτικων ξωκλησιών.
Ένα μπλε που δεν μοιάζει με της θάλασσας.
Γοργά με την αέρινη κι ανάλαφρη περπατησιά σου …
Νιώθω την καρδιά μου να πάλλεται άρρυθμα
μπρος την αρρώστια των άκαμπτων λόγων
Ξυπνάω με μια κραυγή από τον εφιάλτη
και τα σημάδια σου ξαναμετράω.
Αφού ούτε τη ζωή, έτσι,
μπορώ ν΄αγγίζω, όπως θέλω.
Κράτα την πόρτα ανοιχτή να ξεντυθώ
τα χρόνια μου και σιμά σου να έρθω.
©2023 Ναϊάδα Αίγλη
Αρθρογράφος – Ποιήτρια – Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα