Μοντέρνα ποίηση – Ποτέ ξανά εγώ –

Ποίημα

Κουράστηκα να συμβιβάζομαι…
Να θολώνω το βλέμμα στην αλήθεια
Να πλάθω παραμύθια για την κοινωνία
Να δικαιολογώ ότι με πονάει
Να νανουρίζω ότι με ξεπερνάει
Μου λείπει εκείνη η αίσθηση πόθου
που ξεσηκώνει κάθε κύτταρο… κάθε σκέψη.
Η λαχτάρα, να πονάνε τα χείλη για κείνη τη γεύση
το γλυκόπικρο φιλί της ηδονής,
που έχει την αλμύρα από δάκρυ
και την πίκρα του ιδρώτα.
Του δικού σου ιδρώτα…
Διψάω για κείνη τη μυρωδιά της σκόνης
που έχει καταφέρει να σ΄αγγίξει
που με θράσος έχει ξαπλώσει πάνω σου,
για ν΄απολαύσει
ότι εγώ δε θ΄απολαύσω ποτέ ξανά.
Κατάρα
να σε ποτίζει η σκόνη, η βροχή, μα όχι εγώ.
Ποτέ ξανά εγώ
Ποτέ ξανά παραδομένη στα φιλιά
που βίαζαν με πάθος ακόμη και την καρδιά.
Ποτέ ξανά ναρκωμένη από τα λόγια
που έλιωναν ακόμη και τα καρφιά.
Ποτέ ξανά ερωτευμένη μ΄έναν εγωιστή φονιά
που γελούσε κάθε φορά που πετούσαμε αγκαλιά.
Και όμως… Μου λείπεις…
Έρχονται στιγμές που η λογική χάνεται
τη ληστεύουν τα πάθη που άφησες σε κάθε γωνιά,
τη λεηλατούν οι ηδονές που χάριζες κάθε βραδιά,
τη δολοφονούν δυο μάτια μαύρα που η σκέψη δε ξεχνά.
Σφίγγω τα δόντια… Δε θα παραδοθώ …
Ποτέ ξανά εγώ …

©2023 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα