Αφήγημα – ΕΝΑ ΚΟΥΤΙ ΓΑΛΑ ΖΑΧΑΡΟΥΧΟ –

Αφήγημα

… Κι εκεί που άνοιγα ψυγείο και ντουλάπια να βολέψω την νυχτερινή πείνα μου -κενό του κενού μου- και τίποτα δεν μπορούσε να ευχαριστήσει την απροσδιόριστη όρεξή μου, ένα κουτί γάλα ζαχαρούχο, χωμένο στο βάθος και κρυμμένο -ούτε ξέρω από πότε, ευτυχώς δεν είχε λήξει-τράβηξε την προσοχή και τους σιελογόνους αδένες μου. Αφού το ξεβολεψα από την γωνιά του, το άνοιξα -όχι πια με ανοιχτήρι, όπως κάποτε- πήρα ένα κουτάλι τής σούπας και το βύθισα μέχρι τον βυθό τής υπόλευκης γλυκιάς θάλασσάς του.
Μμμμμ!!!! Μμμμμ!!!! Μούγκρισα ηδονικά. Πόσα χρόνια είχα να γευτώ αυτήν την γεύση!!!
Για παρασκευή γλυκού αφαιρέθηκε -κάποια στιγμή- από τα ράφια τού σούπερ μάρκετ…
Μόνο που… λόγω μακρόχρονης δίαιτας -αναποτελεσματικής- παρέμενε καταχωνιασμένο σε δικό μου ράφι…
Μετά το τρίτο “μμμμ!!!” έκοψα μια φέτα ψωμί κι άλειψα πάνω της μια παραφορτωμένη κουταλιά.
Τέταρτο μμμμ!!!!
Κι εκεί που ο ουρανίσκος απολάμβανε τον οργασμό του, γέμισε ο χώρος με εικόνες ξεχασμένες, οσφρητικές και γευστικές παραστάσεις… Μικρές στιγμές γεμάτες μυρωδιές, γεύσεις, φωνές, αθωότητα, γέλια, ανεμελιά, μαλώματα, κλάματα, χαρές, λύπες, ανησυχίες, εφηβεία, ενηλικίωση, έρωτες, αποχωρισμό, μοναξιά και καβούκια μοναχικότητας… Όλα, να βγαίνουν μέσα από ένα κουτί ζαχαρούχο γάλα, γλυκό και λαχταριστό και ν’ ανακατεύονται μεταξύ τους, σ’ ένα χορό ξεφαντωτικό -αποκριάτικο θα τον έλεγες- όμως χωρίς μάσκες και φτιασιδώματα…
Χοροπηδούσαν τα χρόνια μέσα στην μνήμη κι ύστερα, καθηλώνονταν σε στιγμές με μπλε ποδιά και χάχανα στον δρόμο, που μύριζε από ατμούς κατσαρόλας, ανθούς νεραντζιάς και το καλοκαιρινό σινεμά με βραδινό άρωμα από γιασεμί κι αγιόκλημα…
Όλα αυτά, σαν τζίνι, ξεχύθηκαν με το άνοιγμα ενός μαγικού κουτιού με ζαχαρούχο γάλα!!!…
Ξάφνου, μέσα στην νύχτα, το δωμάτιο πλημμύρισε με ευωδιά γιασεμιού, από την αυλή του διπλανού -ερημωμένου πια- σπιτιού… Πόσον καιρό δεν είχα νιώσει το άρωμα του…

©2024 Μαρία Γαλανοπούλου
(ΝΟΣΤΙΜΟΝ ΗΜΑΡ)
Αρθρογράφος – Λογοτέχνιδα