Ποίηση – Όνειρο θερινής νυχτός –

Ποίημα

Άτια ανεμοπόδαρα επάταγαν την φτέρη
εκρύβονταν λαγοί μέσα στα ανθισμένα βάτα
Τον ήλιο επροσκύναγε ξυπνώντας τ ´αγριοκαίρι
στην άσπρη μάντρα στέκονταν κουρούνα μαυρομάτα.

Πάνω στο λόφο μιά ´κκλησιά που μύριζε λιβάνι
κλειστή από χρόνια μοναχή περίμενε το θάμα
Τίς νύχτες,άστρα έπεφταν απ’ το παλιό ταβάνι
οι αγγέλοι εκερνιόντουσαν αντίδωρο και νάμα.

Κάτου απ’ την κληματαριά, στο ξύλινο χαγιάτι
ένα τραπέζι έστεκε μ´ένα κουτσό ποδάρι
Άραζε ο γάτος τίς βραδυές, το είχε για ραχάτι
και ένας πετροκότσυφας κοίταζε τό φεγγάρι.

Σιμά, λιγάκι παρακεί,δροσοπηγή ´τραγούδα
ελούζονταν οι πέρδικες στα δροσερά νερά της
Κυρές τής νύχτας πλέκανε στεφάνια με λουλούδια
η μοναξιά καθότανε στά τροφαντά μεριά της.

Παίζαν σκιές και χόρευαν γύρω απ’τά κυπαρίσσια
και πλέκανε στις κορυφές τα σύννεφα γιρλάντες
Οι σιωπές εκραύγαζαν στον θάνατο βοήθεια
γελά και με τον φόβο τους εκείνος παίζει γιάντες…

©️2024 Αργυρούλα Κτενά
Αρθρογράφος * Ποιήτρια