Σκέψεις – Το δέντρο και η θάλασσα –

Σκέψεις

Το δέντρο
είδε την θάλασσα και την ερωτεύτηκε.
Μεγάλωσε δίπλα της γρήγορα
να της ρίξει λίγο σκιά από την φυλλωσιά του,
μιας και κανείς δεν νοιάζεται αν την χτυπάει ο ήλιος και την καίει όλη μέρα .
Κοντά του θα βρίσκει ηρεμία να ξαποστάσει από τα κύματα και τις φουρτούνες,
σκέφτηκε το δέντρο,
για σένα είμαι εδώ,
της λέει κάθε μέρα .
Εκείνο προσπαθεί να της προσφέρει ότι έχει,
από ένα τόσο δα μικρό κλαράκι που ήταν,
έφτιαξε κορμό χοντρό και δυνατό και απλώνει πάνω της τα κλαδιά σαν χέρια, να την αγγίζει απαλά.
Εκείνη το ένοιωσε και πάει κοντά του να το ποτίζει με στοργή.
Παίζει κοντά στις ρίζες του και του κρατάει συντροφιά με τον πιο γλυκό της ψίθυρο που μοιάζει με τραγούδι.
Εκείνη του προσφέρει κοχύλια από τον βυθό της, δώρα σπάνια…
Ένα κάθε μέρα, εκείνο καμαρώνει και την κοιτά με θαυμασμό .
Κάθε νύχτα κοιμούνται αγκαλιά.
Χειμώνες και καλοκαίρια πια μαζί, δεν φεύγει ο ένας από τον άλλο,
με αγάπη θα μένουν δυο διαφορετικά στοιχεία της φύσης αγέρωχα στον χρόνο.
Ας τους χτυπάνε άνεμοι και άγρια η βροχή.
Η θάλασσα δεν θα στερέψει και θα το αγκαλιάζει τρυφερά μιας και έγινε σκιά της .
Ένας έρωτας σπάνιος, τόσο μοναδικός που με κάθε ανατολή ερωτεύονται ξανά από την αρχή.

©️2024 Έφη Κεραμή
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα