Ποίημα
Παγωμένες σκέψεις αμφισβητούν το επαρκές
συμβιβασμό που τυφλώνει το κορμί σου.
Ο Ήλιος πέρα φοβάται να βγει,
να ζωντανέψει ακόμα μια όμορφη μέρα,
γεμάτη δροσοσταλίδες.
Αμφισβητείται το χρώμα της ανάσα σου.
Πάλλεται ο αέρας που μπαίνει στα σωθικά σου,
ανεμίζοντας το λευκό πανί της νιότης σου
που θα γίνει ελευθερία σου.
Που θα γίνει δρόμος για να περάσει
οτιδήποτε μικρό ή μεγάλο σε κυκλώνει,
διέποντας στολισμένη σαν λευκό άλογο.
Φτάνοντας στην πιο ψηλή κορυφογραμμή.
Σε άπατα και βαριά ασημόκλειστα νερά,
παραπατάς αφήνοντας να σε κυκλώνουν
φλόγες του φωτός.
Στο δεξί σου χέρι κρατάς κόκκινο κρασί,
που δεν το πίνεις, για να μην ξεδιψάσεις.
Ξανά να έρθουν να σου πουν πως σε αγαπάνε τ’ άστρα
γνέφοντας σου να έρθεις να τα γλυκοφιλήσεις.
Όνειρο να γίνεις να μην ξεχαστείς,
αλαφροΐσκιωτα να ξαναβρείς σημάδια,
της Αργούς το πιο γλυκό τραγούδι,
να κρύψεις μέσα σου το γυρισμό!!!!
©2024 Σταύρος Μαυράκης
Αρθρογράφος * Ποιητής
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα
πολύ καλό!
Εξαιρετικό