Ποίηση – Χαμένες Ψυχές –

Ποίημα

Τραγουδάς για το σκοτάδι,
Μαζί σου παίζει, σε καλεί.
Τό σκοτάδι,
τραβάει τίς χαμένες ψυχές, όπως τον σκώρο η λάμπα.
Μαύρα πουλιά,
κραυγές σε ανήλιαγα δάσος.
Χάνεται το φώς στο τέλος τού δρόμου,
ενός δρόμου που δεν έχει γυρισμό.
Ποιά είναι η ιστορία σου;
Από τί τρέχεις να ξεφύγεις;
Ίσως κάποια στιγμή, πρέπει να τα αφήσεις όλα
απλά να περάσουν.
Μήν σε τρομάζει η διαδρομή,
εσύ την διάλεξες θυμάσαι;
Μέσα στο τίποτα που το βλέμμα σου βυθίζεις,
χιλιάδες παρακολουθούν σκιές.
Κάτω απ’τά πόδια σου,
ανασαίνει τρέμοντας η γη.
Είναι οι παρατηρητές
Θέλουν την ψυχή σου να κοιτάξουν
Χειροκροτούν στο καρδιοχτύπι σου.
Εσύ γελάς,
για το σκοτάδι τραγουδάς κι ονόμασες τον παπαγάλο σου Δαρβίνο
Χαμένη,
μέσα σέ φτέρες διαφυγής ανοίγεις πόρτες,
μα έξω δεν κατάφερες να βγεις.
Όσο δεν φαίνεται ο ήλιος,
είναι δύσκολο να ακολουθείς τίς μέρες που περνούν.
Ξέρεις όμως,
πως κάπου βγαίνει και όσο ο ήλιος βγαίνει,
τίποτα δεν έχεις να φοβάσαι.
Γιατί δεν τον ακολουθείς;
Μιά μαύρη τρύπα ανοίγεται μπροστά σου,
μην πας, φωνάζει ο παπαγάλος μα,
εσύ πρέπει να δεις, να μάθεις,
γι’ αυτό βουτάς, για το σκοτάδι τραγουδάς,
φωνάζοντας τόν παπαγάλο σου Δαρβίνο…..

©2024 Κτενά Αργυρούλα
Αρθρογράφος – Ποιήτρια