Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα
Ώρες ώρες ανάβω ένα κερί
και κάθομαι και το κοιτάζω,
πώς αυτή η φλόγα,
αυτή η κάψα,
αυτό που δεν αγγίζεις,
πώς καίει
και λιώνει.
Έρωτας θα έπρεπε να λέγεται
και όχι φωτιά,
πυρκαγιά που καίει μέσα μας.
Τόσο εύθραυστο, τόσο απαλό,
Θεέ μου, τόσο χρώμα,
πώς χρωμάτισες την ψυχή μας.
Ένα φύσημα μιας ανάσας,
ένα πετάρισμα απ’ τα μάτια σου,
και την έσβησες.
©2026 R o o t
Αρθρογράφος * Ποιητής
