Ποίηση – Ήθελα να΄μουν αετός –

Ποίημα

Ήθελα νάμουν αετός,
ψηλά για να πετάξω,
στου Πενταδακτύλου τις κορφές,
εκεί πάντα ν’ αδράξω…
Εκεί να κάμω την φωλιά,
πάντα να κατοικήσω,
όσα χρόνια μου μείνανε,
εκεί για να τα ζήσω….
Ήθελα νάχα μια φωνή,
να μπορώ να φωνάξω,
το άδικο που πέρασε,
και με λυγμούς να κλάψω…
Πάνω εκεί εις τις κορφές,
κάτω σαν θα κοιτάξεις,
απέραντος παράδεισος,
αδύνατον, να μην αναστενάξεις…
Να κάθομαι πάνω ψηλά,
και κάτω ν’ αγναντεύω,
της θάλασσας τα κύματα,
και που πολύ μισεύω…
Αδιάκοπα πάνε κι έρχονται,
στους βράχους και κτυπιούνται,
του τούρκου την αγριάδα του,
βαριά μοιρολογούνται.
Να πετώ εκεί ψηλά,
ψηλά εις τους αιθέρες,
και να θυμίζω πάντοτε,
εκείνες τις μαύρες μέρες.
Να πετώ εκεί ψηλά,
στα πεύκα να φωλιάζω,
ν’ απλώνω τις φτερούγες μου,.
κι εκεί ν’ αναγαλιάζω.
Να τριγυρνώ εδώ κι εκεί,
στη γη την ματωμένη,
ν’ ανάβω τα καντήλια τους,
ηρώων, πούναι εκεί θαμμένοι.
Ν’ απλώνω τις φτερούγες μου,
μέσα τους να φωλιάζουν,
ψυχές που γυροφέρνουνε,
άταφες και σπαράζουν…
Μακρόσυρτη νάχα μια φωνή,
να μπορεί ν’ αντηχήσει,
να φτάσει ως τα πέρατα,
κάποιος να βοηθήσει…
Να διαλαλεί, ως τα πέρατα,
το μαύρο ριζικό μας,
που ξαφνικά κι αναπάντεχα,
χάσαμε ,χωριό και σπιτικό μας.

©️2024 Αντρούλλα Θεοκλή Νικηφόρου
Αρθρογράφος – Ποιήτρια