Ποίηση – Η ΚΥΠΡΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ –

Ποίημα

Ήρθε κι αυτή η άνοιξη κι ούτ΄ ένα χελιδόνι
δεν γύρισε στον τόπο του. Βουβό στέκει τ΄ αηδόνι.
–
Χωρίς το χώμα δεν καρπούν, λουλούδια δεν ανθίζουν.
Ξένοι πατούν το δώμα τους. Εχθροί το διαμελίζουν.
–
Δεν φτάνει η άνοιξη εκεί. Κοιμούνται τα περβόλια.
Κι ηχούν στην σκέψη τους νωπά τα εχθρικά τα βόλια.
–
Κι η μνήμη τους ξαναγυρνά στην θλιβερή την ώρα.
Μέρα αποφράς, που κλαίει η Ελλάς, πενήντα χρόνους τώρα.
–
Οι ήρωες εντύθηκαν την δόξα και την δάφνη
κι ο Ελληνισμός κι η Παναγιά άγιο κερί ανάφτει.
–
Νησί της ομορφιάς, του Έρωτα, της Αφροδίτης,
αέρινο, ευγενικό, θεϊκός αποσπερίτης.
–
Θαλασσοφίλητες οι ακτές, χρυσές οι ακρογιαλιές σου,
πολύχαλκη γη καρπερή κι ασημωτές οι ελιές σου.
–
Νησί μου πολυφίλητο, νησί βασανισμένο,
όνειρο είν΄ η λευτεριά, που όλο την προσμένω.
–
Μ΄ ακόμα αδικαίωτη η θυσία παραμένει,
σ΄ αγώνα άνισο, σκληρό και μάχη προδομένη.
–
Και κλαίνε μάνες κι ορφανά το δειλινό, το γιόμα
και μοιρολόι αρχινά το πικραμένο στόμα.
–
-Ικέτεψα στου κόσμου τις σιωπές την λευτεριά μου.
Να δέσω με τις ρίζες τους τ΄ εξόριστα παιδιά μου.
–
Να βρω καιρούς, που χάθηκαν, τις ώρες να γυρίσω.
Αγαπημένες μου μορφές, σκιές σαν απαντήσω.
–
Κρατάει η μνήμη αντίσταση, τα δάκρυα δεν στερεύει.
Διψάει η ψυχή επιστροφή και όρκους αναδεύει.
–
-Μα δεν περσεύει λευτεριά οι ξένοι να σου δώσουν.
Μονάχα τ΄ Ελληνόπουλα, μπορούν να σε λυτρώσουν.
–
«-Η Λευτεριά κι Ειρήνη στα Έθνη δεν χαρίζονται.
Με της καρδιάς το αίμα και μ΄ αγώνες κερδίζονται!»
–
ΟΧΙ! Δεν κείται μακριά, η Κύπρος της καρδιάς μας.
Του Ελληνισμού κόρη ακριβή, δάκρυ στα βλέφαρά μας!
–
Ο πόθος της επιστροφής δεν φράζεται στα τείχη.
Λαχτάρα είναι της ψυχής, την ταξιδεύουν ήχοι.
–
Και γράφουνε οι ποιητές και τραγουδάν οι κάμποι.
Ποτίζει ελπίδα τις γενιές και φως λαμπρό τα θάμπη.
–
Κι αμίλητος και άχρονος περνάει κι αυτός ο χρόνος.
Κι αυξάνεται η επιθυμιά και αυγαταίνει ο πόνος.
–
Ποτίζει η μνήμη τ΄ όνειρο κι αναθαρρεύει η ελπίδα.
Τι δε βολεύοντ΄ οι ήρωες με την μισή Πατρίδα.
–
Και καρτερώ μια άνοιξη σήμαντρα να σημάνουν.
Να λάμψουνε οι ουρανοί, παράκληση να κάνουν.
–
Να κατεβούν οι Άγγελοι κι οι άνθρωποι αντάμα.
Να αληθέψουν την ευχή της λευτεριάς το τάμα.
–
Χώμα και αίμα ιερό, απ΄την ψυχή στο λέω:
-Το πρώτο δάκρυ μου Εσύ! Κι Εσύ το τελευταίο.

©️2024 Θεοφανώ Π. Θεοχάρη
Αρθρογράφος – Ποιήτρια