Ποίηση – Γαλάζιο φως –

Ποίημα

Όχι καρδούλα μου δε μίκραιναν οι ώρες
Μήτε τα φώτα της καρδιάς
ξεγύμνωσαν τους δείκτες.
Μα να είναι που τόσος καπνός
έκρυψε τα πόδια του ήλιου .
Είναι που γέμισαν τα δάκρυα
τον κήπο κι ακούστηκε βροχή
Κι εσύ που κράτησες αχτίδες
στα δάχτυλα του ενός χεριού
κι εγώ που έκτισα το δάσος
με δύο κλαδιά ελιάς
γυμνά στεκόμαστε
με ένα φιλί στο δρόμο
περιπλανώμενοι στο φως
με μόνη φορεσιά
το ανίκητο της άχραντης ζεστασιάς
Τη γεύση του μέσα μας καλοκαιριού
σε ένα μισοφαγωμένο κεράσι
να βάφει το αμάραντο της νιότης ,
της άγνωρης διαδρομής , της ομορφιάς
το δέρμα του ελαφιού
που τριγυρνά στα πέλαγα του εμείς.
Κείνου που έμαθε να παλεύει τα θεριά
όχι με νου μα με καρδιά
κείνου που δε χωρά υποταγή
κι έχει για ασπίδα την ψυχή .
Κείνου που μέσα του χοροπηδά
το γελαστό παιδί.

©️2024 Lena Monastiriotou
Αρθρογράφος * Ποιήτρια