ΕΡΩΤΙΚΑ INSTANTANE * Το λάθος μήνυμα

Μικρή νουβέλα * Το λάθος μήνυμα

Η Μαρία και ο Άρης δούλευαν στο ίδιο γραφείο για αρκετά χρόνια, αλλά η σχέση τους ήταν πάντα τυπική και επαγγελματική. Η Μαρία ήταν μια δυναμική και οργανωτική γυναίκα, αλλά πάντα σε απόσταση από τους συναδέλφους της. Ο Άρης, από την άλλη, ήταν ο τύπος που περνούσε απαρατήρητος: ευγενικός, μετρημένος και πάντα σοβαρός. Η Μαρία ποτέ δεν είχε δώσει ιδιαίτερη σημασία στον Άρη. Οι λίγες κουβέντες που αντάλλαζαν περιορίζονταν σε τυπικές ευγένειες και επαγγελματικές συζητήσεις. Αν και τον έβρισκε συμπαθητικό, δεν είχε σκεφτεί ποτέ κάτι περισσότερο για αυτόν. Ο Άρης, από την άλλη, πάντα έβρισκε τη Μαρία ενδιαφέρουσα, αλλά η δυναμικότητα και η αυτοπεποίθησή της δεν τον ενθάρρυναν για περισσότερες κουβέντες.
Εκείνο το βράδυ στο σπίτι η Μαρία, εξουθενωμένη από τους αγχωτικούς ρυθμούς της, ξαπλώνει στον καναπέ της και, με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι, προσπαθεί να χαλαρώσει. Αρχίζει να ανταλλάσσει μηνύματα με τον φίλο της τον Τομ. Η διάθεσή της ανεβαίνει και οι
τα μηνύματα γίνονται πιο πικάντικα. Μετά από μερικά λεπτά σκέψης και λίγο περισσότερο κρασί, αποφασίζει να τον αποτελειώσει με ένα ερωτικό μήνυμα, γεμάτο υπονοούμενα και υποσχέσεις για μια «καυτή» βραδιά. Πληκτρολογεί το μήνυμα και το στέλνει. Η Μαρία, αμέριμνη, περιμένει την ανάλογη απάντηση. Η απάντηση έρχεται είναι όμως από τον Άρη:
«Δεν ήξερα ότι είχες τέτοια σχέδια για απόψε… Ενδιαφέρον!».
Η Μαρία παγώνει. Μόλις συνειδητοποιεί ότι έστειλε το μήνυμα σε λάθος άτομο. Σηκώνεται απότομα, ρίχνοντας το κρασί πάνω στον καναπέ. Πανικόβλητη, προσπαθεί να βρει έναν τρόπο να διορθώσει την κατάσταση.
Στέλνει ένα δεύτερο μήνυμα, γεμάτο ντροπή:
«Ω Θεέ μου, Άρη, συγγνώμη! Το μήνυμα δεν ήταν για σένα, ήταν ένα αστείο… καταλαβαίνεις…». Περιμένει ανυπόμονα την απάντηση, ενώ
νιώθει ότι η γη την καταπίνει. Ο Άρης, που δεν μπορεί να αντισταθεί στη μοναδική ευκαιρία να διασκεδάσει λίγο με την
ψηλομύτα συνάδελφο, απαντάει:
«Μην ανησυχείς, Μαρία. Αν είναι να γίνουμε… πιο στενοί φίλοι, δεν θα πω όχι!».
«Ντρέπομαι και να σε αντικρύσω του αντέγραψε. Τι θα σκέπτεσαι για μένα;».
«Ότι τελικά δεν είσαι ένα κινούμενο ψυγείο» της απάντησε.
Δύο άνθρωποι που ανέπνεαν για χρόνια τον ίδιο αέρα και από ένα λάθος μήνυμα κατάλαβαν ότι η μία έχει αισθήματα και ο άλλος έχει χιούμορ. «Αύριο σχολώντας θα σε κεράσω ένα ποτήρι κρασί, για να σου ζητήσω συγγνώμη. Καληνύχτα» του έγραψε.
Η επόμενη ημέρα ήταν ίδια με τις προηγούμενες. Ο Άρης δεν έκανε το παραμικρό υπονοούμενο που θα την έφερνε σε δύσκολη θέση. Εκείνη με την φουριόζα ταχύτητα διεκπεραίωνε τις τρέχουσες υποθέσεις του γραφείου.
Όταν τέλειωσε το ωράριο του ψιθύρισε. «Λοιπόν κατά λάθος εραστή, πρέπει σου ζητήσω προσωπικά συγγνώμη. Υποσχέθηκες να με κάνεις παρέα για ένα ποτό».
Στο γειτονικό μπαράκι κάθονται αντικριστά, με τα ποτά στο χέρι. Η Μαρία, λίγο νευρική, προσπαθεί να ξεκινήσει τη συζήτηση.
«Λοιπόν, Άρη… Πες μου, πόσες άλλες γυναίκες σου έχουν στείλει κατά λάθος ερωτικά μηνύματα;» λέει με ένα πονηρό χαμόγελο.
Ο Άρης γελάει, κουνώντας το κεφάλι του.
«Α, δεν μπορώ να αποκαλύψω τα πάντα, ξέρεις. Αν σου πω ότι είσαι η πέμπτη αυτή την εβδομάδα, θα με πιστέψεις;»
Η Μαρία γελάει.
«Χα! Φαίνεται πως έχεις μεγάλη πέραση!»
Ο Άρης παίρνει ένα σοβαρό ύφος «Αλήθεια όμως, Μαρία, οφείλω να ομολογήσω ότι το μήνυμά σου ήταν… πολύ πρωτότυπο. Σπάνια κάποια μου ζητάει να έρθω σπίτι της για να… τι έλεγες; Να ζωγραφίσουμε τη Mona Lisa… χωρίς ρούχα;»
Η Μαρία γίνεται κατακόκκινη από ντροπή.
«Θεέ μου, αλήθεια το έγραψα αυτό; Εντάξει, για την ακρίβεια, πράγματι θαυμάζω το γυμνό στην τέχνη».
«Ξέρεις, αν συνεχίσουμε έτσι, θα πρέπει να ιδρύσουμε ένα νέο ρεύμα στην τέχνη», λέει ο Άρης χαμογελώντας πλατιά.
«Μπορεί να το ονομάσουμε… Αποκαλυπτικό Ρεαλισμό!»
«Ακούγεται δελεαστικό! Μήπως να καλέσουμε και τους συναδέλφους να συμμετέχουν;»
«Μην το πεις δυνατά, μπορεί να το πάρουν στα σοβαρά!» λέει ο Άρης και οι δύο τους ξεσπούν σε γέλια.
Καθώς το κλίμα γίνεται όλο και πιο χαλαρό, ο Άρης τη ρωτάει:
«Και πες μου, Μαρία, τι σκέφτηκες όταν έλαβα το μήνυμα; Σκεφτόσουν να μετακομίσεις σε άλλη χώρα ή απλώς να
αλλάξεις ταυτότητα;»
Η Μαρία τον κοιτάζει με παιχνιδιάρικη διάθεση.
«Και τις δύο εναλλακτικές! Αλλά μετά σκέφτηκα… ας δούμε τι θα γίνει. Ίσως το λάθος αυτό να μην ήταν και τόσο κακό, τελικά.»
«Εγώ πάλι σκέφτηκα να το παίξω δύσκολος, αλλά ήσουν τόσο πειστική με τη Mona Lisa…»
λέει ο Άρης, κλείνοντάς της το μάτι.
«Αχ, Άρη, αν συνεχίσεις έτσι, θα χρειαστεί να σου στείλω άλλο ένα κατά λάθος μήνυμα για να διορθώσω το πρώτο! Ομολογώ ότι μετά από τόσα χρόνια στον ίδιο χώρο ποτέ δεν θα φανταζόμουν ότι θα βρισκόμασταν κάπου έξω, δίνοντάς σου εξηγήσεις για το πώς αντιλαμβάνομαι την τέχνη. Αλλά το σύμπαν φαίνεται να έχει χιούμορ!»
«Μάλλον, το σύμπαν αποφάσισε ότι πρέπει να το πάρουμε χαλαρά. Ίσως και το κρασί έχει λόγο σε αυτό. Ξέρεις, αν αυτό το λάθος μήνυμα ήταν το πρώτο κεφάλαιο, ανυπομονώ να δω τι επιφυλάσσουν τα επόμενα» απάντησε ο Άρης.
«Λοιπόν, έχω πολλές ιστορίες να πω… μερικές ίσως χρειάζονται λίγο κρασί παραπάνω. Τουλάχιστον το μήνυμα πήγε σε κάποιον που μπορεί να γελάσει με την κατάσταση. Φαντάσου να το έστελνα στην κυρία Λουκία στο λογιστήριο!»
«Είναι το πρώτο μήνυμα που έλαβα ποτέ και αυτό από λάθος. Πάντως δεν μπορώ να πιστέψω, ότι ένα λάθος μήνυμα, μπορεί να οδηγήσει σε τόσο σωστή στιγμή»
«Απλά σκέψου τι θα γίνει αν αρχίσουμε να κάνουμε λάθη επίτηδες! Αλλά από ότι φαίνεται τελικά, ο σοβαρός και πάντα τσιτωμένος Άρης στο απέναντι γραφείο δεν είναι καθόλου κακή επιλογή, για τέτοια λάθη!»
«Μαρία, αν κάθε λάθος μας φέρνει πιο κοντά, ας τα κάνεις πιο συχνά»
«Αναρωτιέμαι αν τα λάθη μου πάντα θα φέρνουν τέτοια αποτελέσματα. Ή μήπως είσαι εσύ η εξαίρεση;»
«Είμαι έτοιμος να γίνω η εξαίρεση σε κάθε κανόνα σου, Μαρία»
Το βράδυ συνεχίζεται με τη Μαρία και τον Άρη να αισθάνονται όλο και πιο άνετα. Κανείς τους δεν περίμενε ότι, ένα απλό λάθος θα μπορούσε να τους βγάλει αυτό, που χρόνια με τόση επιμέλεια έκρυβαν. Την ανθρώπινη πλευρά τους.
Καθώς οι μέρες περνούσαν, η σχέση της Μαρίας και του Άρη εξελίσσεται με τρόπο, που κανείς από τους δύο δεν είχε προβλέψει. Άρχισαν να περνούν όλο και περισσότερο χρόνο μαζί. Οι βόλτες τους μετά τη δουλειά και τα αθώα καφέ που κατέληγαν σε ώρες συζητήσεων
και γέλιου, έκαναν τη σχέση τους πιο στενή.
Ένα βράδυ έκαναν μια βόλτα δίπλα στη θάλασσα. Οι δυο τους περπατούσαν σιωπηλοί, απολαμβάνοντας την παρέα. Η Μαρία σταμάτησε ξαφνικά και τον κοίταξε με ένα παράξενο βλέμμα.
«Άρη,» είπε, με μια φωνή που έτρεμε από συγκίνηση, «ποτέ δεν περίμενα ότι ένα τόσο γελοίο λάθος, θα μπορούσε να με οδηγήσει εδώ, μαζί σου. Είσαι το καλύτερο πράγμα που μου έχει συμβεί εδώ και καιρό»
Ο Άρης, χαμογέλασε και την τράβηξε κοντά του, κοιτώντας τη βαθιά στα μάτια.
«Ξέρεις, Μαρία, ούτε εγώ το περίμενα. Αλλά αν το να κάνουμε λάθη οδηγεί σε κάτι τόσο όμορφο, τότε ας συνεχίσουμε να κάνουμε λάθη μαζί. Όμως υπάρχουν και λάθη που πληγώνουν ανθρώπους χωρίς να φταίνε. Υπάρχει και το πρόσωπο που δεν παρέλαβε το μήνυμα. Είναι άδικο να μην τον σκεφτούμε»
Η Μαρία έσκασε στα γέλια.
“Για τον Τομ λες; Είναι παιδικός μου φίλος που ζει εδώ και χρόνια μόνιμα στον Καναδά. Να τον πειράξω ήθελα.
Πριν η Μαρία προλάβει να τελειώσει, ο Άρης έσκυψε και τη φίλησε, με έναν τρόπο που μετέφερε όλη την ένταση και τον ηλεκτρισμό που είχε συσσωρευτεί ανάμεσά τους από την πρώτη στιγμή που το «λάθος» μήνυμα έφυγε από το κινητό της.
Η Μαρία τον κοίταξε με ένα πονηρό χαμόγελο. «Λοιπόν, Άρη, πώς σου φαίνεται να αρχίσουμε να γράφουμε μια νέα ιστορία; Μια ιστορία όπου τα λάθη δεν είναι απλώς ατυχήματα, αλλά τα πιο όμορφα κεφάλαια της ζωής μας;»
Ο Άρης χαμογέλασε φιλώντας την στο μέτωπο. «Ας την ξεκινήσουμε λοιπόν, και ας τη γεμίσουμε με τόσες πολλές στιγμές, που κανένα λάθος δεν θα έχει σημασία στο τέλος»

©️2024 Παύλος Κωνταντινίδης
Αρθρογράφος * Συγγραφέας