Ερωτικό Instantane
Παγωμένη….
Κρυμμένη σχεδόν, σε μια γωνιά που αν μπορούσα θ΄απαγόρευα ακόμη και τον αέρα να τρυπώσει.
Ντροπιασμένη, που ακόμη η σκέψη μου βρίσκεται κοντά σου. Τη νιώθω, ακόμη παλεύει να διεισδύσει στις πιο απόκρυφες σκέψεις σου, να τις αλλοιώσει, να τις αναγκάσει να παραδοθούν στη λαχτάρα μου.
Μια τρέλα που όμοια της δε θα ξαναβιώσουμε. Εσύ χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και εγώ εδώ, κρυμμένη από χιλιάδες στιγμές που όλοι αποκαλούν ζωή.
Τι να την κάνω όμως τη ζωή, όταν σαν τρελή αποζητώ ακόμη το άρωμα σου, ενώ σχεδόν ασταμάτητα ακόμη ακούω τη λαλιά σου να μου τραγουδάει:
‘ Είσαι δική μου στο χθες και στο σήμερα… στο αύριο και στο πάντα ’
Ναι, δική σου.
Μια έρημη φιγούρα μέσα στα σκοτάδια, μέσα σε άδεια δωμάτια, μέσα σε άδειες στιγμές που άρχισαν πια να γίνονται ανυπόφορες.
Πως να συμβιβαστείς με τη μοναξιά, όταν ακόμη και αυτή έχει φορέσει τη μορφή σου και υπνοβατεί για να με τρομάξει, να πλανέψει τα όνειρα, να τα ξεγυμνώσει, να τ΄αναγκάσει να βιώσουν άυλους σπασμούς μιας στερημένης ηδονής, που μέρα με τη μέρα αγριεύει.
Μ΄εξαγριώνει αυτή η ανάγκη να σε γευτώ, να επιτρέψω το φιλί σου να ταΐσει την τρέλα μου.
Έναν χορό… αυτό θέλω περισσότερο απ΄όλα, έναν χορό αισθήσεων και παραισθήσεων, μέχρι η ανάσα να κουραστεί, μέχρι τα βήματα να λυγίσουν, μέχρι η σκέψη ν΄αφανιστεί. Χαμένοι σ΄έναν κόσμο που σπάνια μπορούν να διεισδύσουν οι λογικοί, χαμένη μαζί σου σε μια ουτοπική κόλαση, που θα μας κάψει και τους δυο, που θα καταστρέψει κάθε δισταγμό, που θα γεννήσει ένα νέο ‘Σ΄αγαπώ’.
Είναι σαν να μην ελέγχω πια ούτε τη σκέψη, μα ούτε και το κορμί μου. Μια αόρατη φυλακή που με κρατάει δέσμια σ΄εκείνο το τελευταίο… το αλησμόνητο φιλί…
Σε λίγο ξημερώνει… άλλη μια μέρα που η ζωή θα παραμείνει εικονική.
Αυτή είναι η δική μου εικονική πραγματικότητα, που κανείς δεν μπορεί να μιμηθεί.
©️2024 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα