Ποίηση – Φεύγει η ζωή –

Ποίημα

Φεύγει η ζωή
Ούτε να την μυρίσω δεν επρόκαμα
Χτες είχα πλεξούδες τα μαλλιά
Χτες έτρεχα ξυπόλητη στον ήλιο
Χτες μάθαινα την άλφα βήτα να διαβάζω
Χτες μάδησαν στα πόδια μου μιά μαργαρίτα
…η καημένη!! πρόωρα πέθανε και εκείνη…
Χτες νόμισα πως τάχα αγάπησα
πως τάχα αγαπήθηκα
Χτες ονειρεύτηκα πως ήμουν ένας τού χρόνου ταξιδιώτης
ένας τού χρόνου κουρσάρος
ένας τού χρόνου γητευτής
Σήμερα ψάχνω να με βρω
μέσα στα θολωμένα μάτια μου
… τί ειρωνεία! έλεγα πως ο καθρέφτης μου είναι θολός…
Σήμερα δεν μου φτιάχνει κανείς πλεξούδες τα μαλλιά
Σήμερα δεν τρέχω πια στον ήλιο
….να ξέρατε πώς τό´θελα…
Σήμερα κανείς δεν μαδάει μαργαρίτες…. ευτυχώς…
Σήμερα με ξεγέλασε ο χρόνος
ελπίδες μού´δωκε πριν με κουρσέψει και χαθεί
Σήμερα ξέρω πως η αγάπη δεν χωρά μέσα σε λέξεις
ότι αγάπησα, ότι μ ´αγάπησε
παράθυρα τού χρόνου ραγισμένα
Σήμερα ονειρεύτηκα πως έχω ακόμη χρόνο
μιά μυρωδιά απ’ την ζωή πώς προλαβαίνω τάχα
Για αύριο λέξη δεν θα πω
γιατί φεύγει η ζωή
κι ούτε να την μυρίσω δεν επρόκαμα….

©️2024 Κτενά Αργυρούλα
Αρθρογράφος * Ποιήτρια