Ποίηση – Χ ρ ι σ τ ο ύ γ ε ν ν α –

Ποίημα

Την ώρα που μοιράζαμε την φτώχεια μας στα πιάτα
κάπου ακούστηκε κλάμα παιδικό
Ίσως πάλι να στρίγκλισε του γείτονα η γάτα
ίσως του αγέρα ήταν ουρλιαχτό

Ήρθε κι άλλος φτωχός στον κόσμο είπ´ ο πατέρας
και κούνησε η μάνα το κεφάλι
Απ’ τον φεγγίτη στάλαζε ο κάματος τής μέρας
τα χέρια απλωμένα στο μαγκάλι

Ας είναι ευλογημένη είπανε η αγάπη
μιά τέτοια νύχτα ήρθε εδώ στην γη
Απλώθηκε σαν χνώτο αθώο από μιά φάτνη
Και γέμισε άγιο φως κάθε ψυχή

Μιά κόκκινη κορδέλα από “ακριβό” μετάξι
σ’ ένα ψηλό κλαδί κυπαρισσένιο
Μικρά κυπαρισσόμηλα τυλίξαμε με τάξη
κι έτοιμο το δέντρο στολισμένο

Ψωμάκι πυρωμένο και κόκκινο γλυκό κρασί
και η γιαγιά παλεύει με μιά κόρα
Αχ , οι μνήμες πώς γλυκαίνουν τής μοναξιάς την σιωπή
πώς οι στιγμές τού χτες ζούνε στο τώρα

Όμως περάσαν πιά από τότε χρόνοι και καιροί
ξεχάσαμε αγάπη τί σημαίνει
Μιά νυχτερίδα κρέμεται απ’ τού πεύκου την κορφή
και τ ´άστρο σ’ έναν πόλεμο πηγαίνει

Αφήστε χώρο απόψε γύρω από το τζάκι
ένα κυδώνι στην χόβολη ζεστό
Αφήστε έξω στην αυλή ορθάνοιχτο τον φράχτη
και μιά αγκαλιά για τον φτωχό Χριστό

Στολίστε τής ψυχής σας το κονάκι με συμπόνια
Χριστούγεννα ας είναι κάθε μέρα
Ξεχάστε μίση, αντιπάθειες και διχόνοια
χωρίς αγάπη, σκόνη στον αέρα.

©2024 Κτενά Αργυρούλα
Αρθρογράφος * Ποιήτρια