Ποίημα
Εποχές λήθαργου σε στασιμότητα
Πανομοιότυπα προβλήματα
χωρίς εμφανείς λύσεις
Διακυμάνσεις χαράς και λύπης
Ορμητικοί χείμαρροι και νωθροί ποταμοί
που καταλήγουν
σε απέραντες θάλασσες και ωκεανούς συναισθημάτων.
Ουτοπικοί του νου μας οι παράδεισοι
Ανάμεσα στ΄ αστέρια γυρεύουμε το νέο μας αύριο
αφήνοντας αδιάφορα το σήμερα να γίνει χτες
Ο προφορικός λόγος,
συχνά τρεμοπαίζει ανάμεσα μας
φέρνοντας φως και ζεστασιά
καθώς σιωπηλοί
ψηλαφίζουμε τις στιγμές γεμάτοι δέος και ελπίδα.
Κοπάδια μοιάζουν οι σκέψεις
οδηγούμενες,
κατευθυνόμενες,
άλλοτε σε τάξη και άλλοτε σε αταξία.
Πάνω μας αναφλέγεται ο ήλιος
Στις πεδιάδες του Ποσειδώνα ξεπηδά νέα ζωή
Ημιδιαφανείς πράσινοι χιτώνες στους ώμους των φαύνων
Αναγεννάται ο κόσμος;
Θα βγει κανείς απ’ το κοπάδι;
………
©️2025 Κτενά Αργυρούλα
Αρθρογράφος * Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα