Μοντέρνα Ποίηση – Το Κάτασπρο Φόρεμα –

Ποίημα – Μοντέρνα Ποίηση

Έκρυψα τα μυστικά,
από τα περίεργα βλέμματα,
και από τη σοφή κουκουβάγια που δεν αντέχει,
να βλέπει τη ματιά να παραδίνεται στον πόθο,
να ξεγελά τον φύλακα του κάστρου
και να του κλέβει τα σκουριασμένα κλειδιά.

Απεχθάνομαι αυτό το κάτασπρο φόρεμα
που σε κάθε πτυχή έχει κρύψει και ένα άπιαστο όνειρο.
Χιλιάδες μέτρα δαντέλας, για να στολιστεί μια ολόκληρη ζωή,
που θα διαρκέσει όσο το πρωινό μιας Κυριακής.

Κόκκινο βαθύ, για τη διαδρομή,
που άλλοι χαρακτήρισαν ασυνήθιστη, άλλοι βατή
και άλλοι με στόμφο, μη αποδεκτή.
Πνίγεσαι,
γιατί σου ράψανε πάνω στο πετσί
τον πιο κακοφορμισμένο συμβιβασμό,
όταν το μόνο που θέλεις,
είναι να γελάσεις ξένοιαστα στην πιο ψηλή βουνοκορφή,
να περπατήσεις δίχως βαρίδια δεμένα στους αστραγάλους,
να χορέψεις ένα βαρύ ζεϊμπέκικο με τους κατάδικους
που ορμήνεψαν το βιολί απόψε να κλάψει…. πολύ.

Μια παράνομη βόλτα στα σοκάκια εκείνα,
που συνήθως η ζωή χαμηλώνει τη λάμπα ή σπάει το γυαλί.
Έτσι, να περπατήσουμε στο σκοτάδι και ας μην είμαστε μαζί
Ένα ατίθασο όνειρο, που θα κάνει σκασιαρχείο για να φιληθεί.
Ελεύθεροι
Χωρίς αυτήν την αβάσταχτη πολιορκία από τα ‘πρέπει’
που ματώνουν βαθιά την ψυχή, μέχρι να συμβιβαστεί.
Να παρανομήσουμε,
Να παίξουμε στα ζάρια τη δαντέλα
Να χαρίσουμε στην πρώτη πόρνη το κάτασπρο φόρεμα
που βιάζεται να λερωθεί…
Έπειτα, ας συναντήσουμε την κυρά Φροσύνη στα βαθιά,
να στήσουμε γλέντι που καταφέραμε να το σκάσουμε
απ΄όλους αυτούς, που πήραν το χρίσμα από τον πασά,
για να μας καταδυναστεύουν για μια χούφτα χάλκινα φλουριά…

©2024 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα