Μοντέρνα Ποίηση
Έγειρες ζαλισμένος από το κόκκινο κρασί
και την υποψία πως η νύχτα θα συνεχιστεί…
Έγειρες και ψιθύρισες…
‘Σαν κοπάσει η καταιγίδα, τότε θα μάθουν….’
Ναι, θα μάθουν,
την αλήθεια που τόσα χρόνια έκρυβα στα σωθικά,
τον θυμό που έκανα αδελφό,
την οργή που θα λυγίσω, σ΄αλλόν να μην μπορεί να χαριστεί.
Δαίμονες και θεοί όλοι σύμμαχοι ξακουστοί,
για να νικηθεί η αχαριστία και αυτή η αναπάντεχη προδοσία.
Πονάω.
Το μαχαίρι ακόμη βρίσκεται πολύ βαθιά.
Κανείς όμως δε θα το μάθει.
Κοίτα τους αγέρηδες πως υμνούν την καταιγίδα
που σε λίγο θα είναι εδώ,
στο πλάι μου, να συμπαρασταθεί στο άχτι μου.
Μια εκδίκηση που όλα θα τα σαρώσει
θα γεμίσει τη σκέψη φόβο και τα χείλη άμμο καυτή, επώδυνο φιλί.
Κλείσε τα μάτια και ονειρέψου
απόψε η νύχτα ανήκει σε μια τρελή
που κανέναν και τίποτα δε θα λυπηθεί.
Άκου… πλησιάζει…
©2025 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα