Αφήγημα – Σ΄αυτήν εδώ την πόλη είμαστε δανεικοί . . . .-

Αφήγημα

Ψίθυροι που γέμισαν την αίθουσα αναμονής εκνευρισμό…
Πρόσωπα που είχαν παραδοθεί χωρίς να το θέλουν
σε μια βασανιστική αγωνία
και σε μια γωνιά να με κοιτάζεις διακριτικά εσύ…
Άλλη μια φορά εδώ…
Άλλη μια φορά μ΄έναν μουγκό αναστεναγμό
και έναν φόβο που τον έχουμε δέσει χειροπόδαρα,
για να μην εμφανιστεί,
για να μη λυγίσει την ψυχή.
Οι γκρίζες απρόσωπες πόρτες γύρω μας όλες κλειστές.
Κάπου κάπου βήματα ρυθμικά από φιγούρες ντυμένες στα λευκά,
που απαξιούν κυριολεκτικά για τον Γολγοθά,
που γι΄ακόμη μια φορά ανεβαίνουμε μαζί…
Πόσο δυσεύρετο είναι αυτό το “μαζί”,
όταν η δοκιμασία είναι τόσο σκληρή,
όταν δυστυχώς επαναλαμβάνεται ξανά ξανά,
έτσι για να μην αποκαλέσουμε βαρετή αυτήν τη ζωή.
Μαζί…. ότι πιο σημαντικό καταφέραμε να φυτέψουμε
στον μικρό κήπο που μας αναλογεί.
Ώρες ώρες νιώθω πως κάθε μαχαιριά δίνεται διπλή,
μια πάνω στο κορμί και μια ακόμη στην αδελφή ψυχή.
Έτσι, αυτή τη φορά προετοιμάζω τη δική μου ψυχή….
Βλέπω τα μάτια σου που μ΄αποφεύγουν
και ξέρω πως το σκοτάδι,
κάθε λεπτό σε πλησιάζει όλο και περισσότερο.
Ο χαρακτηριστικός ήχος της ‘δικής μας’ γκρίζας πόρτας
και η γνώριμη φιγούρα του γιατρού με τον πάκο των εξετάσεων
που ήδη έχει καθορίσει το πόρισμα της Ιεράς εξέτασης.
‘Θα τα πούμε ξανά το επόμενο εξάμηνο. Όλα καλά’

Ίσως είναι η πρώτη φορά που νιώθω τόσο σφιχτό το κράτημα σου,
σχεδόν με πονάς αλλά δε με νοιάζει.
Μέσα σε μια μαγική στιγμή το χαμόγελο άνθισε ξανά στο πρόσωπό σου
Πριν κάνεις νόημα σ΄ένα ταξί, με κλείνεις στην αγκαλιά σου και με φιλάς

‘Δε θέλω να ξεχάσεις ποτέ….
πως σ΄αυτήν εδώ την πόλη είμαστε δανεικοί,
όταν έρθει η ώρα θέλω να σταθείς δυνατή,
εμένα μου αρκεί που απόψε το βράδυ και κάθε βράδυ
θα είμαστε μαζί!’

©2025 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα