Ποίηση – Ιέρεια του Άδη –

Ποίημα

Με βλέμμα αετίσιο
τα πάντα κοιτάς,
σε πόστο απάτητο
τα νύχια γαντζώνεις,
θηράματα ψάχνεις
να πιάσεις ζητάς
και ότι θα δεις
με μια το σκοτώνεις.
τριγύρω σου σάρκες
νεκρά δειλινά.
χαμένες ψυχές
σε λάθος πορεία,
στο αίμα βαμμένες
με σπασμένα φτερά.
πεταμένες στα βράχια
αγάπης θυσία.
Μα αγάπη δεν γνώρισες
πως να χαρίσεις,
αυτόν που σε πρόδωσε
δεν τον ξεχνάς,
όλο τον κόσμο
έχεις μισήσει
και μονάχα τον Άδη
εσύ προσκυνάς.
Τώρα λημέρι έχεις κάνει
του Ολύμπου κορυφή,
σε μαρμάρινο θρόνο
στέκεις γυμνή,
με ξίφος το βλέμμα σου
θανάτου γραφή,
να κλέβεις ζωές
μες σε μία στιγμή.

©️2021 Pantelis Velkos.
Αρθρογράφος – Ποιητής