Γαλήνη η θάλασσα
κι ο ήχος τής σιωπής σύντροφος πόνος.
Για σένα τη ζωή μου χάλασα
Αγάπη πόρνη και μένω μόνος.
Γαλήνη στης καρδιάς μου τα πελάγη
η καταιγίδα κόπασε μες την ψυχή.
Αγάπη πόρνη αν ήσουνα μεγάλη
είναι μικρή, ελάχιστη, ετούτη η ζωή.
Γαλήνη οι νύχτες μου κι απάνεμες σκέψεις
Ο ύπνος λύτρωση, τα μάτια δεν κοιτούν
τα όνειρα που βλέπω δε μπορείς να κλέψεις
Αγάπη πόρνη, δε θα προδοθούν.
Γαλήνη το ταξίδι μου
κι ένας ορίζοντας, ανοιχτή αγκαλιά.
Στα χρόνια που θυσίασα,
τη γη γυρίζοντας
Κρατώ τον εαυτό μου, συντροφιά.
Γαλήνη και ίσως άξιζε
που πέρασα συμπληγάδες
κι αν η καρδιά μου ράγισε,
για όσα πήρες.
Αγάπη πόρνη θα τρέχεις ένοχη
σαν τούς φυγάδες.
©2023 Δημήτριος Μόνιος
Αρθρογράφος – Ποιητής
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα
Πολύ καλό