Μοντέρνα Ποίηση – Ιερή Ζωή –

Μοντέρνα Ποίηση

Χρόνια τώρα σταμάτησα να εξηγώ τ΄ανεξήγητα
Αποδέχομαι τη ζωή ως φυσική ανάγκη,
που πρέπει
να βιώνεις βράδυ – πρωί με κατανόηση ξεχωριστή,
ν΄αποθηκεύεις τη βρωμιά που σου προσφέρει αφιλοκερδώς,
να θερμαίνεις την αδικαιολόγητη παγωνιά που την ακολουθεί.

Παρέδωσα τους τίτλους ιδιοκτησίας της καρδιάς μου.
Πλήρωσα συνδρομή στο πρώτο γηροκομείο περιφέρειας,
που φημίζεται για τη συνεργασία του με τη σιωπή.
Ως τιμητική συμμετοχή,
παραγράφηκαν όλα τα εγκλήματα αυτής της στερημένης ζωής,
που αποφασίστηκε, κανείς να μη μιμηθεί.
Εστάλη και πλάκα αναμνηστική,
διότι αυτή η ανόητη ηθική δεν πρέπει να λησμονηθεί.
Έτσι,
στα λιγοστά υπάρχοντα προστέθηκε και μια βαριά επιγραφή
που θα κουβαλώ μέχρι ο κόσμος να με χάσει ή να χαθεί.

Το τέλος…
Πόσο αφύσικο ακούγεται στ΄αλήθεια,
ν΄ αναζητάς το τέλος… για μια νέα αρχή;

Έχω πειστεί,
η νέα τακτική είναι να σ΄ εξαναγκάζουν να μονολογείς
πως βαρέθηκες αυτήν τη ανούσια καθημερινότητα,
που προσφέρει μόνο πίκρα και χολή,
αν δεν ακολουθείς τους κανόνες αποδοχής,
που χάραξαν στους τοίχους αυτής της μοντέρνας φυλακής,
οι κόρακες της φήμης και μιας κούφιας ψυχικής ηδονής.

Άκου τα πουλιά που κοροϊδεύουν,
τα δέντρα που αδιαφορούν,
τα ζώα που δραπετεύουν,
καταντήσαμε ο περίγελως αυτού του θαύματος
που Εκείνος ονόμασε ιερή ζωή.

Χτυπάει εγερτήριο…
πρέπει να σηκωθώ ν΄ ακολουθήσω τον όχλο.
Μα τω Θεώ, μου είναι τόσο δυσβάσταχτο,
λέω να κλείσω τα μάτια, ν΄ αποκοιμηθώ…

©2025 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα