Ποίημα
Λένε αλήθεια οι γραμμές μας στην παλάμη,
είπες κοιτώντας τα πουλιά στην κουπαστή.
Κι εγώ αμούστακο παιδί
μ΄ένα καλάμι,
να πιάνω ψάρια στη μαϊμού
του θερμαστή.
Λιμάνια αστέγων με γοργόνες και βαπόρια
και ρούχα αφόρετα
με σήμα σχολικό.
Μας σπρώχνει ο αέρας
Δυτικά
κι η μοίρα χώρια,
καθώς η πλώρη σκίζει
αργά τον Ινδικό.
Φύλλα χασίς με παπαρούνα Κεϋλάνης,
που φέρνει ζάλη παραισθήσεις κι εμετούς,
βράζει ο ψαράς
να πιεί ο Θεός που είναι χαρμάνης.
κι όσοι συγχώρεσαν αλλήλους κι εαυτούς…
Νέγρες σειρήνες τραγουδούν το μοιρολόι.
Ο πηγαιμος κι ο ερχομός σ’ ένα χορό.
Χάντρα ο καιρός στου
Ναυτικού το κομπολόι
κι η γη γυναίκα που υποκύπτει
στο νερό…
Παίχτες τα πέλαγα
τις μοίρες παίζουν ζάρια
κι εμείς στη βάρδια μας
ακούραστοι φρουροί.
Σ΄ένα πλανήτη μαγικό
με δυο φεγγάρια
και μια μαϊμού
που στα λιμάνια δεν μπορεί…
Φύλλα χασίς με παπαρούνα Κεϋλάνης,
που φέρνει ζάλη παραισθήσεις κι εμετούς,
βράζει ο ψαράς
να πιεί ο Θεός που είναι χαρμάνης
κι όσοι συγχώρεσαν αλλήλους κι εαυτούς…
©2025 Vagelis Fragiadakis
Αρθρογράφος * Ποιητής – Στιχουργός
