Μοντέρνα Ποίηση – Η Ορφανή της Ψυχής μου –

Μοντέρνα ποίηση

Πίστεψα πως ήσουν η ορφανή της ψυχής μου
και άπλωσα το χέρι να σ΄ αγκαλιάσω.
Έτσι απλά… να σε κρύψω από τη βροχή
που βάλθηκε να κλέψει τα δάκρυα σου,
να πλύνει το αίμα από το σκισμένο πανωφόρι της καρδιάς,
να γίνει ποτάμι, να σ΄ απειλήσει.
Απαγόρεψα τη σκέψη να κάνει διαδρομές μέσα στη βρωμιά,
που γύρω σου χόρευε και πανηγύριζε σαν τσιγγάνα,
που κατάφερε να κλέψει χίλια χρυσά φλουριά…

Όχι προστάτης,
δούλος τυφλός, ακόλουθος μουγκός,
αιώνια,
σ΄αυτά τα μαύρα μάτια που έκρυψαν μέσα τους
όλο το πύρινο κάρβουνο αυτού του κόσμου.
Μα τω Θεώ,
νιώθω πως ζει μέσα σου ένα ατίθασο ηφαίστειο,
τ΄ακούω που φωνάζει τ΄ όνομά μου,
να μου υπαγορεύσει τα καθήκοντά μου.
Πλέον, μόνη μου λαχτάρα, να καώ στη λάβα του.

Ναι, κάψε με.
Χάρισε μου το μάγμα της ψυχής σου.
Θέλω να γίνω ένα μαζί του,
να κατοικήσω μόνιμα στα έγκατά σου,
να παραδοθώ σ΄αυτήν την εκδικητική λάβα
και μετά ν΄ ανθίσω από τις στάχτες της ψυχής σου… και της δικής μου…

Η δική μου ορφάνια είναι αβάσταχτη.
Η δική μου μοναξιά είναι άπονη.

Κάνε με απολίθωμα του έρωτα και κράτα με αιώνια κοντά σου.
Λυπήσου με…

©2025 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα