Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα
Απέμεινα
το φάντασμα του ίδιου μου του εαυτού…
Μη με κοιτάς
Προσπέρασέ με.
Στρέψε το βλέμμα σου από την άλλη, αγνόησέ με.
Είμαι η κατάρα της ζωής σου,
η ανάσα της ανούσιας ηδονής σου.
Ζαλισμένος
από τα ψέματα που λαίμαργα κατάπια,
για να πεισθώ να σε διώξω μακριά.
Χαμένος σ΄ένα βαθύ σκοτάδι
που απαίτησε να κάψει τα δυο μου μάτια,
για να βρω το φως μου…
Η αναζήτηση έφτασε στον τερματικό σταθμό
Οι επιβάτες χαμένοι μέσα σε διαδρομές,
που σβήστηκαν από τον χάρτη
και εσύ ως επίτιμος πρόεδρος στον τοίχο της ικεσίας.
Δε θέλω να λυπάσαι
Δε θέλω να κλαις
Κυρίως…. δε θέλω να θυμάσαι
Λαχταράω να γίνω ένα πέρασμα, από τη μνήμη και τη ζωή σου.
Να γίνω εκείνη η θολή φιγούρα,
που δε θα ξέρεις γιατί έφυγε… γιατί δεν πλησιάζει πια…
Μια ασήμαντη ανάμνηση ανάμεσα στα πολυφορεμένα ρούχα,
που αγγίζονται από το άρωμα σου.
Ακόμη θυμάμαι…. λεβάντα…
Όλες οι στιγμές μας είχαν το ευωδιαστό άγγιγμά της
Πώς γίνεται να θυμάμαι ενώ δεν τη μυρίζω;
Δεν μπορώ να τη μυρίσω πια…
Δεν μπορώ να κλάψω
Δεν μπορώ ν΄ αγκαλιάσω
Δεν μπορώ να είμαι… εγώ…
Απέμεινα
το φάντασμα ενός ανόητου
που θυσίασε τον έρωτα για λίγα δράμια εγωισμού.
©2025 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα