Ποίημα
Οι καλύτερες λιακάδες της ζωής μου,
ήταν πάντα εκείνες του χειμώνα
Τότε που χάνουν τα μυαλά τους οι μυγδαλιές και βγαίνουν φορώντας μόνο άνθη
(Τρελαίνεται μαζί τους ο βοριάς, τις γδύνει ξεφυσώντας )
Τότε που μπερδεύονται τα πουλιά
και πίσω γυρνάνε φέρνοντας την Άνοιξη ( πρώτα στην ψυχή μας)
Είναι τότε που επιτρέπεται στην Αλκυώνα να φέρει στον κόσμο τα παιδιά της
Τότε που τα ρόδα, έχουν το χρώμα των χειλιών σου και μοσχοβολούν έρωτα
Εκείνες οι λιακάδες που λάμπουν τόσο,
που όλα φαίνονται διάφανα, καθαρά, ξάστερα,
Τίποτα βρώμικο δεν χωρά, τίποτα θολό και ομιχλώδες,
όλα εκτεθειμένα στην γυμνή τους αλήθεια
Τίς αγαπώ τις χειμωνιάτικες λιακάδες
Με κλείνουν μέσα τους, με ζεσταίνουν, με αγκαλιάζουν,
γίνονται φτερούγες προστασίας στο κρύο που παραμονεύει στην γωνία
Μα πάνω απ’ όλα τις αγαπώ
γιατί έρχονται όταν δεν τις περιμένω,
όταν όλα μοιάζουν να έχουνε παγώσει μέσα μου και έξω μου
Γιατί δεν είναι δεδομένες
Γιατί με κάνουν να ψάχνω στους χειμώνες,
να βρω τα δικά μου καλοκαίρια
Γιατί με κάνουν εσένα να γυρεύω….
©2025 Κτενά Αργυρούλα
Αρθρογράφος * Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα