Μοντέρνα ποίηση – Ά κ ο υ . . . –

Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα

Άκου…
Είναι σαν να κλαίει η γη
που αναγκάστηκε
ν΄αγκαλιάσει στα σωθικά της το κορμί σου.
Και εγώ…. ω εγώ…
ο ανάξιος περιπατητής αυτής της ζήσης,
απλώς το αποδέχθηκα
με μια σιχαμένη σιωπή, ραμμένη επιδέξια στα δυό μου χείλη.

Μέρες τώρα παλεύω να ξαναβρώ τον δρόμο
να επιστρέψω στον βωμό της άνομης θυσίας.
Κουράστηκα να περπατώ σαν ζητιάνος
που μετά βίας τον ανέχονται τα δυο του πόδια.
Κουράστηκα να ικετεύω τα κοράκια
να με λυπηθούν,
να μου επιτρέψουν να πλησιάσω τον θρόνο
που έχτισαν για χάρη σου οι απάνθρωποι εραστές της νύχτας.

Αυτήν τη μαύρη γη ξεκίνησα να τιμωρώ,
να ποτίζω με το δηλητήριο της ψυχής μου
κάθε μέρα, κάθε στιγμή, κάθε ανάσα, κάθε χαραυγή,
για να μου αποκαλύψει το μεγάλο της μυστικό,
που σ΄εχει κρυμμένη μικρή μου ανάσα,
για να σου εξομολογηθώ τον αδέξιο έρωτα μου….

Κάθε θόρυβος είναι άλλη μια νέα πληγή,
που αναγκαστικά υπομένω,
μέχρι να μου επιτραπεί ν΄ακούσω επιτέλους το μοιρολόι σου
και να τρέξω κοντά σου…

Άκου…
Τα κοράκια ξεκίνησαν και πάλι να με περιγελούν,
αυτά θυμούνται ό,τι τόλμησε ο άνανδρος πόνος να διαγράψει,
για πάντα από τη μνήμη μου…

Μ΄ακούς μικρή μου ανάσα;
Είμαι και πάλι εδώ…. κοντά ή μακριά σου….
Είμαι και πάλι εδώ… ένας νεκρός – ζωντανός δίχως τα φιλιά σου….

©2025 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα