Αφήγημα
Δύο άνθρωποι, τόσο μακριά σε απόσταση, ο ένας απ’τον άλλον κι όμως τόσο κοντά σε συναισθήματα.
Κεραυνοβόλος έρωτας;
Μεγάλη αγάπη;
Όπως και να το χαρακτηρίσετε, οι λέξεις θα χάσουν τη σημασία τους…
Μια γυναίκα τόσο ταλαιπωρημένη, μ’ έναν σύντροφο που την αντιμετώπιζε σαν αντικείμενο,
ζούσε μόνο για τα παιδιά της.
Ένας άντρας, τόσο πονεμένος, μεγάλωνε μόνος τα παιδιά του, έχοντας χάσει τη σύντροφό του
ζούσε με την ανάμνηση της.
Και ξαφνικά γνωρίστηκαν!
Ο κόσμος τους πήρε στη ζωή άλλη διάσταση.
Και η δική της τσιγγάνικη διάθεση βγήκε στην επιφάνεια μαζί του.
Η εγκεφαλική ένωση,
τους ταξίδευε σε μέρη που δεν ήξεραν καν πως υπήρχαν,
οι αισθήσεις τους κάθε φορά έκαναν τις σάρκες τους να τρέμουν.
Εκείνη έγινε ο άγγελος του, η πριγκηπεσσα του.
“Ντουκαβα τουκε μπουτ.
Μεράβα τσε ντηλε”.
Της έλεγε.
Για εκείνη ήταν ο πασάς της,ο άντρας της καρδιάς της.
Ήταν εκείνος που θα μπορούσε να ενώσει τα κομμάτια της.
Ν’ αφήσει πίσω της τη βία που υπέστη…ψυχική και σωματική.
Μοιράζεται λοιπόν ένα μέρος της ιστορίας σας και… ότι κι αν σου συμβαίνει τώρα να ξέρεις
πως “δε πέρασα για καφέ,ήρθα για να μείνω” ,όπως είπες κι εσύ.
Ο έρωτας σφράγισε τις καρδιές σας.
“Βα σουκαριε μου,είσαι η γυναίκα της ψυχής μου”
Πως να το ξεχάσει;
Αν πάψεις να υπάρχεις θα απομείνει από κείνη ένα ματωμένο κομμάτι χαρτί, δύο λέξεις
“μεράβα τούκε”
Άραγε αυτοί οι δύο άνθρωποι θα καταφέρουν να ενωθούν σε αυτή τη ζωή;
🥀Μετάφραση:
-Ντουκαβα τούκε μπουτ_σ’ αγαπώ πολύ.
-Μεράβα τσε ντηλε_εισαι η τρέλα μου.
-Μεράβα τούκε_πεθαινω για σένα
-Βα σουκαριε μου _ομορφιά μου
©️2025 Αναστασία Γεωργακοπούλου
Αρθρογράφος * Συγγραφέας – Στιχουργός
