Ποίηση – Κ Ο Υ Ρ Δ Ι Σ Τ Α Ν –

Ποίημα

Σαν βασιλιάς που έπεσε από το θρόνο
σε μια ακτή σε βρήκα ξανά
μόνο και λυπημένο με ένα σορτς.
Πάνω στη ζεστή άμμο του καλοκαιριού
το φως του ήλιου λαμπύριζε στο δέρμα του,
τα μάτια του καρφωμένα στο κενό του ουρανού.
Έσκυψα και φίλησα το χέρι του
Να είσαι σίγουρο, ψυχή μου
Εγώ πάντα σε θεωρώ βασιλιά μου!
Το χώμα σου ήταν το αστέρι στον ώμο της παιδικής μου ηλικίας..
Το όνομά σου ήταν η υπερβολική καύχηση της νιότης μου.
Όταν με ρωτούσαν από πού είμαι
σαν καραμέλα σε γύριζα στο στόμα μου
και μετά απαντούσα, κάθε φορά
Χρειαζόταν εξήγηση
Αγαπούσα αυτή σου την ξενιτειά
Αυτή η μοναξιά σου συχνά ήταν ταυτότητα

Δεν είσαι μόνο εσύ σ’ αυτή την ακτή
Μην πονάς την καρδιά σου
Ο Θεός επίσης, με μερικά φτερά κοντά σου
πάνω στη ζεστή άμμο του καλοκαιριού
κοιτάζει μακριά.
Να είσαι σίγουρος,
Ο θρόνος θα καταρρεύσει πάνω στην αδικία
αυτός με τόσα χρόνια
έχει δει το σχοινί πολλών τυράννων να σπάει στο πάχος του.

©2025 Κουρδική ποίηση
Ποίηση: Dilshad Abdullah
Μετάφραση από τα κουρδικά στα ελληνικά: Omed Qarani