Διήγημα – Η κάμαρα – Γ΄μέρος

Διήγηση – τρίτο μέρος

Όχι, δεν έπρεπε να αφήσω να συμβεί αυτό…
Έπρεπε να αποτινάξω με δύναμη, αυτή την ελκυστική θωπεία, που ασκούσαν στις αισθήσεις μου… Μια μέρα ανακάλυψα σ’ ένα παλιό ντουλάπι, κάτι χαλασμένα παιδικά παιχνίδια… Η υγρασία είχε δημιουργήσει μια οξείδωση στην υφή τους, όπως στις μορφές της νύχτας…
Έπρεπε να εγκαταλείψω αμέσως την κάμαρη, γιατί αλλιώς θα γινόμουν κι εγώ, μιαν αλλόκοσμη, λιπόσαρκη, σκιερή, μορφή… Ακόμη κι ο χτύπος του μπρούντζινου ρολογιού, φαινόταν να συμφωνεί με την απόφασή μου, μόνο που το τικ-τακ του, έμοιαζε με το χτύπο μιας μικρής, σιγανής καρδούλας, σχεδόν αθόρυβης. Ο σοφός μανδαρίνος στην άκρη της κομόδας, μου φάνηκε, πως για πρώτη και μοναδική φορά, κούνησε το κεφάλι του, σε μια απελπισμένη δυσερμήνευτη κίνηση και μετά έσπασε, λες κι αυτή η κίνηση, ήταν το τελευταίο δέσιμο, με την πορσελάνινη ύπαρξή του…
Το βράδυ, μια μικρούλα χλωμή με λερωμένο μισοφοράκι, κρατώντας στα χέρια της μια μισοσπασμένη κουκλίτσα, που κάποτε θα πρέπει να είχε γνωρίσει καλύτερες μέρες, με πλησίασε και μου είπε δειλά :
– Μη μας εγκαταλείψεις κι εσύ, γιατί τότε θα ραγίσω τελείως…
Μετά, ένιωσα κάτι υγρό να κυλάει στο πρόσωπό μου… Ήταν δάκρυα, μόνο που μέσα στην ονειρική κατάστασή μου, δεν ήξερα αν κυλούσαν από μένα ή από τη μικρούλα, πάντως η κουκλίτσα είχε σφαλιστά τα βλέφαρά της… Από εκείνη τη νύχτα, ο κόσμος μου άλλαξε τελείως…
Οι αισθήσεις μου οξύνθηκαν περίεργα, μέχρι και οι σταγόνες της βροχής, μου φαίνονταν πως άφηναν, κηλίδες από αίμα αγγέλων στο δέρμα μου… Ένα γκρίζο σύννεφο, τύλιγε την ψυχή μου ολόκληρη, κομματιάζοντας την σε μυριάδες κρυσταλλάκια καθρέφτη που ράγισε, και που έμοιαζαν τόσο με τ’ αποτυπώματα της πατημασιάς ενός παιδιού, που είχε περπατήσει ώρες ολόκληρες ξυπόλητο μες στη βροχή…
Στα νεύρα μου, άρχισε να σχηματίζεται, μια δίνη υστερικής αστάθειας, λες και μια τίγρη, λυσσομανούσε, στο νευρικό μου σύστημα… Έπρεπε να φύγω αμέσως…
(συνεχίζεται)

©️2024 Φωτεινή Μανούση
Αρθρογράφος – Συγγραφέας