Επιστολές * μια μάνα και μια κόρη
Από μητέρα
Αγαπημένη μου κόρη, Αντωνία!
Ο σύζυγός μου και πατέρας σου, μας “άφησε χρόνους”-όπως λέμε- εδώ και πολύ, πολύ καιρό!
Τον έκλαψα τόσο πολύ που από τα πολλά μου δάκρυα ραγίσανε οι τοίχοι του σπιτιού μας.
Από τις χαραμάδες τους αντίκρυσα το φως του ήλιου, την ώρα που ξημέρωνε και είπα “καλημέρα”.
Αν μου απάντησε ο Μιχάλης, ο περιπτεράς, αντί για τον ήλιο, τί φταίω εγώ;
Κι αν φταίω, γιατί να πληρώνω το φταίξιμο σ΄εσένα και στη μουρμούρα σου;
Επειδή η ζωή σου αρχίζει τώρα κι εγώ τη δική μου ψάχνω ακόμα για να τη βρω;
Με πολλή αγάπη,
η μαμά σου!
******
Από κόρη
Αγαπημένε μου Θεέ!
Σε παρακαλώ, να πείσεις τη μαμά μου, ότι έχω το δίκιο με το μέρος μου, που αντιπαθώ τη γιαγιά μου.
Ναι, τη δική της μαμά, που δεν κατάλαβε ποτέ, ότι έχει κι άλλο εγγόνι, εκτός από τα παιδιά του θείου μου.
Κι αν τα νερόβραστα ξαδέλφια μου της λένε μελιστάλαχτα “ευχαριστώ”, “παρακαλώ” και “συγγνώμη”,
εμένα μιλάνε τα μάτια μου και φανερώνουν όλα όσα γίνονται στην ψυχή μου.
Μα η γιαγιά μου δεν μπόρεσε να τα δει ποτέ, μια και γι΄αυτή δεν υπάρχει η φωνή της ψυχής.
Υπάρχουν μόνο τα καμώματα και οι τσιριμόνιες της δήθεν ευγένειας.
Αποφάσισα, λοιπόν, κι εγώ να γίνω θεατρίνα. Όχι της σκηνής, αλλά της ζωής. Να παίζω τους ρόλους που
αρέσουν στη γιαγιά και να “μ΄αγαπάει”. Όχι γιατί το θέλω εγώ. Το χρειάζεται όμως η μαμά μου.
Δεν έχω καταλάβει το γιατί, μα θα της κάνω τη χάρη γιατί τη λυπάμαι..
Εσύ, όμως, Θεέ μου, κάνε αυτό που σου ζήτησα στην αρχή. Εγώ θα χαθώ που θα χαθώ μέσα στον αναγκαίο θεατρινισμό.
Σώσε, όμως, αφού το μπορείς, ένα κομματάκι της προσωπικής μου δικαίωσης.
Μα πολλή σεβασμό,
η Μαρία!
******************************
©2025 Μαίρη Μάκρα
Αρθρογράφος * Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα