Ποίημα
Ψυχής ανάταση, πόρτα π’ ανοίγεις, Ανατολή μου.
Περιστέρια οι ακτίνες σου, φτεροκοπούν
και με γλυκά φιλιά ξεφαντώνουν,
ερωτοτροπώντας στο γαλάζιο.
Λάθη και αδικαίωτα, νυχτερινά πάθη, εξαγνίζεις
και προσδοκίες, άφωνα μοιράζεις, που ακούραστα αναγεννάς!
Με θρύμματα ψυχών, τις ξηλωμένες ζωές μας, μπαλώνεις
και με το πρώτο άγγιγμά σου, τις καρδιές κανακεύεις.
Η παρουσία σου, αρχέγονα, ειλημμένη απόφαση!
Σ’ ένα τελικό και αιώνιο παρόν,
απόλυτη κυρίαρχος , αναδεικνύεσαι!
Με τις Ανατολές, μετρώ τα καλοκαίρια μου,
και για σένα να ξέρεις, έχω φυλάξει ,
λίγο φως, απ’ το φως τους!!!
©2024 Βασούλα Μπουντούρη
Αρθρογράφος – Ποιήτρια – Στιχουργός

Υπέροχα αισιόδοξη γραφή