Ερωτικό Instantane
Βράδυ…..
Παντού σκοτάδι…
Και εγώ …χαμένη στην φωτογραφία σου.
Εστιάζω στο πρόσωπό σου. Στο χαμόγελο σου. Στα μάτια σου.
Σε κοιτάζω βαθιά και χαμογελώ.
Μου χαμογελάς κι εσύ… έτσι όμορφα όπως είσαι σκυμμένος πάνω μου έτοιμος
να αποτυπώσεις ένα φιλί στα χείλη μου.
Προσπαθώ να κλέψω μέσα από το βάθος της ματιάς σου, όλα αυτά τα όμορφα συναισθήματα
που κάποτε μου σκορπούσες απλόχερα και μου γέμιζες την ψυχή μου.
Προσπαθώ να σε νιώσω. Να αισθανθώ την αφή σου έστω κι αν είναι μόνο στην φαντασία μου.
Να νοιώσω εκείνο το φιλί, που στην ουσία ήλπιζα να ζωντάνευε στ’ αλήθεια
και παρακαλούσα να ξέφευγε και να δρόσιζε τα διψασμένα μου χείλη και να έσβηνε
τη λαχτάρα της ψυχής που το αποζητούσε …
Αγκαλιάζω την φωτογραφία σου και νιώθω την ύπαρξη σου εδώ…
Να κυριεύει τους πόθους του κορμιού μου και να κάνει κάθε μου κύτταρο να γίνεται δραπέτης
και κατακτητής ταυτόχρονα στο δικό σου αίμα…
Κάθε επαφή με… και για την πραγματικότητα… γίνεται ανάμνηση…
και κάθε λογική γίνεται παρελθόν…
©️2025 ΞΕΝΙΑ ΑΝΔΡΙΟΠΟΥΛΟΥ
Αρθρογράφος * Συγγραφέας
