Ποίημα
Είναι μικρά της ζωής μου τα ταξίδια
Πέλαγα δεν αρμένισα και ωκεανούς
Δεν ανέβηκα ψηλά βουνά
Δεν διάβηκα στράτες και δρόμους μακρινούς
Δεν είδα του ορίζοντα την άκρια
Δεν είχα άπλετη και ανεμπόδιστη θέα
Δεν άπλωσα τα φτερά μου να πετάξω πάνω από τον κόσμο
Φοβήθηκα τον άνεμο πως θα με παρασύρει
Φοβήθηκα του ήλιου την ανάσα στον λαιμό μου
Φοβήθηκα να ξεμακρύνω από τα γνώριμα παλιά χνάρια σας
Είδα όμως τον βασιλικό να μεγαλώνει και να μοσχοβολά
στου Χριστού τα πόδια ακουμπισμένος
Είδα την ξερολιθιά βαμμένη κόκκινη από της Κουτσουπιάς τα άνθη
Είδα την βροχή να υγραίνει την διψασμένη γη
Είδα παιδιά να τρέχουν στις αλάνες… μαζί τους έτρεχα κι εγώ…
Άκουσα γάργαρα γέλια σαν ποταμάκια κελαρυστά
που τρόμαζαν τις θλιμμένες μου σιωπές
Άκουσα κλάματα και αναστεναγμούς… αναίτια και άδικα απ’ την ζωή δοσμένα…
Ένιωσα αγάπη, απόρριψη, απογοήτευση
Ένιωσα ελπίδα, λαχτάρα, προσμονή
Έζησα μικρές και μεγάλες απώλειες
Μέτρησα ρυτίδες έκφρασης…από εποχές που γελούσα πολύ
και άλλες από προσπάθειες να καλύψω ότι ένιωθα
… Όλες τις αγάπησα το ίδιο…
Ακόμη και τις άλλες,
εκείνες που ο καθρέφτης περιπαιχτικά μου επιδεικνύει
για να μου θυμίζει το περασμένο τής ηλικίας μου
Μάζεψα στιγμές που έγιναν μνήμες… ακόμη μαζεύω…
Έδωσα και πήρα,
χωρίς να ζυγίζω αν έδωσα περισσότερα, αν πήρα λιγότερα
Δίνω και παίρνω,
Χωρίς να μετράω πόσα έχω να δώσω, πόσα θα μου επιστραφούν
Αγάπησα πολύ, όλους τους ανθρώπους
Αγαπώ πολύ, όλο τον κόσμο
Θα αγαπώ πάντα γιατί δεν έμαθα πώς να μην αγαπώ… ευτυχώς..
Έζησα όπως μπόρεσα, προσπαθώντας να μην κάνω θόρυβο
Ζω όσο ακόμη μου προσφέρεται η ζωή,
στις μύτες πατώντας των ποδιών, κανείς να μην θορυβηθεί απ’ τη ζωή μου…
©️2025 Κτενά Αργυρούλα
Αρθρογράφος * Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα