Ποίημα
Τα παιδιά του κόσμου
λένε λόγια αγνά, ανόθευτα
σαν το κρυστάλλινο νερό
κάποιας κρυμμένης
μαγικής πηγής.
Απ’ του βουνού τα αγριολούλουδα
γεννιούνται σκέψεις
που κανείς δεν πρόλαβε
με περιττά στολίδια να τις ντύσει.
Ολόδροσες και αθώες κόρες
του παιδικού νου.
Αισθήματα αθώα, αλέκιαστα
απ’ του κόσμου τη σκληράδα
Απλόχερα χαρίζονται
χωρίς να ξεχωρίζουν
Καλοσύνη η Κακία.
Πόσο ανώφελα
η ανθρωπότητα θυσιάζει
τον κόσμο των παιδιών της
Πολεμοχαρής ματώνει
και ματώνεται στους αέναους
κύκλους της Ιστορίας της.
©️2025 Αγλαΐα Κεφαλά
Αρθρογράφος * Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα