Ποίηση – Θα πεθάνω ένα του Απρίλη απόγευμα. . . –

Ποίημα

Θα πεθάνω, ένα, μόνο για μένα,
θλιβερό, απόγευμα του Απρίλη…
Η λύπη, πιότερο αξιόλογη,
θαρρώ πως είναι,
ως πρόωρης κύησης απόβλητο,
ανθοφορούσας φύσης, μήτρα…
Μιας και η γραφή,
συνήθεια αχώριστη,
εγίνει του χεριού μου,
πένθιμη η αλήθεια,
του τέλους του μάταιου βίου μου,
ως σχήμα οξύμωρο,
τυχαίου λόγου, θ’ αντηχεί…
Κορδέλα μαύρη,
αταίριαστη και νοσηρή,
που κείτεται
σ’ ολόξανθους βοστρύχους,
έφηβου μήνα, εράσμιου…
Το απόγευμα, ίσως να ΄ναι μουντό,
και η ψυχή να σπαρταρά,
πάνω σε νότες θλιβερές,
ήχους βραχύβιας, μοναχικής βροχής…
Ίσως και να ‘ ναι γελαστό,
κι η φτωχική μου κάμαρα,
να σείεται από χαρωπούς,
θορύβους δρόμων του Απρίλη,
ήχοι από κρυσταλλάκια πολυελαίου,
που απρόσμενα, θα κρεμαστούν στην οροφή..
Και θα ‘ναι, τούτη, η μόνη μου τιμή,
αντί πνευστών, πενθούσης συνοδείας…
Γύρω μου, ως πάντα, πεταμένα,
σκόρπια βιβλία,
σ’ αδιάβαστες σελίδες ανοιχτές,
σωρός μισοσβησμένα αποτσίγαρα,
τόσα μαντήλια φθισικά,
που το μικρόβιο της γραφής,
ύπουλα εισερχόμενο εντός μου,
εδημιούργησε αιμορραγούσες αποικίες,
που τώρα με αποστραγγίζουν…
Κι όμως, όλα πως θ’ άλλαζαν θαρρώ,
αν ένα χέρι γυναικείο,
το ρόπτρο της πόρτας μου χτυπούσε,
αν ένας λευκός αστράγαλος,
το μίζερο και σκιερό,
αναστάτωνε κατώφλι μου,
ζητώντας μου, ένα βιβλίο δανεικό…
Μα για όλα τούτα, που δεν έγιναν,
πυκνώνει, πνίγοντάς με,
η ατμόσφαιρα της κάμαράς μου,
μ’ ένα αναπάντητο ερώτημα,
βουβό να κρέμεται, στα πανιασμένα χείλη…
Ποιον θα ‘ θελα, αλήθεια άραγε, να κάψω;
Το πλήθος των αδιάβαστων σελίδων,
ή τον ανέστιο, ως κι από μένα, εαυτό μου;…
Το μόνο, που ατυχώς,
ολόκληρο εδιαβάσθει,
ήταν το οικτρά αδιάφορο γράμμα,
ενός κάποιου, εξίσου, οικτρά αδιάφορου, Νίκου,
που απάντηση, ποτέ του, δεν θα λάβει…
Προτίμησα, λογικά ως φαίνεται, το θάνατο,
από αυτού του είδους,
τις θανατηφόρες, τις κοινοτοπίες….
Και μ’ ένα, ειρωνικό μειδίαμα, στα χείλη,
θα αγκαλιάσω, την αιθέρια αίσθηση, της γης,
τ’ Απρίλη των Βαγιών,
που προνοούντως, μ΄ έσωσε,
απ’ τη γραφή, ανούσιων μανιφέστων,
ασήμαντων και ατυχών, κοινωνικών γνωριμιών,
που τόλμησαν, μ’ αναίδεια, να καταχρασθούν,
την τελευταία μου συνεύρεση,
με τ’ Απριλιού, τα Βάγια…………………….

©️2025 Φωτεινή Μανούση
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα