Μοντέρνα ποίηση * Πεζο-ποίημα
Στιγμές στιγμές γεννώ λέξεις σκοτεινές
Μετά τον πόλεμο μιας ανήθικης σιωπής
που με ήθελε υπάκουη κόρη – αδελφή – σύζυγο – μάνα,
αποφάσισα
ν΄ αποτινάξω τη χειμωνιάτικη φορεσιά,
τις βαριές αλυσίδες
από τα πόδια και την καρδιά
και γιατί όχι…
να δοκιμάσω
να πετάξω με τα δικά μου φτερά.
Τα βρήκα κατά λάθος
στο μπαούλο με τα σκοτεινά μυστικά,
μ΄έναν παλιό σκουριασμένο λοστό
που προσφέρθηκε να κρατήσει τσίλιες
όσο εγώ ξυπνούσα το όνειρο μιας ελεύθερης ζωής
που δε γνώριζε τι σημαίνει ‘Μ΄ αγαπώ και είμαι καλά’
Ένα ξημέρωμα θολό
με βαφτίσανε Ασυνείδητη Ψυχή
Μου διάβασαν με προσοχή κανόνες και προσευχές
Μου χαράξανε και έναν Γολγοθά
– πόσο τρόμαξα μα τω Θεώ –
στο τέλος είπαν,
επανέλαβε ‘αιώνια θα τον ανεβαίνω και θα σιωπώ’
Ακολούθησα τους κανόνες χωρίς μιλιά
Έμαθα τις προσευχές καλά… απ΄ έξω κι ανακατωτά
Περπάτησα δίχως να μιλώ στον χαραγμένο Γολγοθά
Μέχρι που άκουσα
πως μπορώ να κηρύξω έναν δικό μου πόλεμο…
αν τολμώ…
Χθες
φύτεψα λουλούδια στον δρόμο του Γολγοθά
Σήμερα
ξεσκόνισα και μαντάρισα τα φτερά που θα με πάνε μακριά
Αύριο
είμαι αποφασισμένη ν΄ αποχαιρετήσω κάθε γωνιά
αυτής της αταίριαστης ζωής
που με κρατούσε αιχμάλωτη
ανάμεσα σε κανόνες που μισούσα
και προσευχές που δεν κατανοούσα…
Στιγμές στιγμές γεννώ λέξεις σκοτεινές
γι΄αυτόν τον κόσμο που δεν επιτρέπει την ψυχή να πετά
που μαθαίνει τη δουλεία στα ανυπεράσπιστα νεογνά
που σηκώνει αγκαθωτά σύνορα
ανάμεσα στη θρησκεία και την ελευθερία
ενώ υποδουλώνει τα μυαλά.
Δηλώνω ευθαρσώς
αιτία πολέμου δυο σκονισμένα φτερά
που μείναν αφυδατωμένα σε μια γωνιά
κι λίγα όνειρα ατροφικά,
που ακόμη πονάνε όταν βρέχει δυνατά.
Ό,τι και αν κάνετε εγώ θα φύγω μακριά…
Να μην ακούω τα πουλιά να κλαίνε στα κλαδιά
και τα παιδιά να κλαίνε σιωπηλά
για να μην ενοχλήσουν τα Δαιμόνια
που κατακτήσαν τα πάρκα, τα σχολεία, τα σπίτια… τα φιλιά…
Μετανάστης ψυχής
από μια πατρίδα
που εδώ και χρόνια ξεπουλήθηκε
από μερικά άρρωστα μυαλά
που προσκύνησαν τον ρόλο του ραγιά…
©️2025 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα
