Πεζό-ποίημα
Κοίταξε, αυτά τα σύννεφα, εκεί κάτω…
Αυτά τα θαυμάσια σύννεφα…
Είναι, ό,τι πιο μοναδικό, μπορείς να ερωτευθείς,
γιατί, δεν μπορείς ποτέ να τ’ αποκτήσεις…
Αιώνια άφθαρτα, αιώνια φευγαλέα…
Το αληθινό μαρτύριο καθενός,
αρχίζει, από τη στιγμή που αποκτά,
το αντικείμενο του πόθου του…
Αυτά όμως, δεν θα τα έχεις ποτέ….
Κι όμως!… Τόσο φοβερά ενδιαφέροντα,
για το άπιαστο της διαφορετικότητάς τους,
για το άπειρο των φαντασιώσεων,
του αμετάφραστου ιερογλυφικού, της μορφής τους…
Είναι παιδιά λυπημένα,
που όλοι τ’ αποδιώξαν,
και τώρα γυρνούν, κι όλο γυρνούν,
στα παγωμένα αστρικά διαστήματα,
γυρεύοντας, γνώριμα σχήματα μορφών,
μια θλίψη λήθης, ν΄ αποθέσουν…
Είναι ψυχές διαβατάρικες,
που έχασαν, ό,τι στη γη, δικό τους,
κι απέμεινε, μοναδικό τους τιμαλφές,
μια θύμηση, απέλπιδα, να εγκωμιάζουν…
Είναι περιστέρια, που ραίνουν,
μ’ αθωότητα το άπειρο…
Ξεδιαλέγουν τη ζωή, από τόπο σε τόπο,
γυρεύοντας, του μάταιου τ’ ονείρου τους, το ταίρι…
Αγριοπερίστερα, που ερωτεύθηκαν,
του απείρου τις μορφές…
Λούζουν καθάρια τα φτερά,
σε κρυφή πηγή-πληγή, στην άμμο της ερήμου…
Ιερομόναχοι που αμάρτησαν,
στα χείλη ακουμπώντας, ηδονή…
Έκπτωτοι άγγελοι, που ατένισαν,
κι αγάπησαν, περισσότερο την ομορφιά,
από την αρετή, που δίδασκεν η πίστις…
Λες κι η ομορφιά της ηδονής,
δεν ειναι κι αυτή μια πίστις,
μία μορφή καλλιτεχνίας…
Κοίταξε, αυτά τα σύννεφα, εκεί κάτω…
Αυτά τα θαυμάσια σύννεφα…
Είναι, ότι πιο μοναδικό, μπορείς να ερωτευτείς…
Καθρέφτες επιθυμιών…
Να ‘ξερες πως φοβάμαι, και πως αποζητώ,
στο ραγισμένο τους γυαλί,
ανεστραμμένο, το είδωλο του προσώπου μου, να δω…
Και πως αδιαφορώ,
αν πλανεμένη, πια ψυχή, κι εγώ,
στην έλξη των συννέφων, την ερωτική, χαθώ,
και διαβατάρικη, άπιαστη μορφή, για πάντα να γινώ…
©2025 Φωτεινή Μανούση
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα