Αφήγημα
Η βροχή συνεχίζει το τραγούδι της….
Κάποιες σταγόνες της συγοψιθυρίζουν για τον ήλιο που κρύφτηκε και αν θα βγει σύντομα
να φωτίσει το τοπίο της μεγάλης πόλης. Άλλες ηχούν δυνατά και με το φύσημα του ανέμου
σκορπίζονται στις στέγες και στους δρόμους. Μια μελαγχολία διάχυτη κάνει ένα γλυκό και
συνάμα νοσταλγικό ντουέτο με τις σταγόνες φέρνοντας στο νου μου αλλοτινές όμορφες στιγμές
που ίσως να μην ξαναέρθουν.
Κόσμος τριγυρνά στους δρόμους, μα είναι σαν να περπατώ μονάχη.
Είναι εκείνη η έλλειψη που σφυροκοπά το νου όπως οι σταγόνες πάνω στις στέγες.
Κόσμος περνά, αλλά δεν δίνω σημασία, προσπαθώ να ξαναζήσω τις πιο όμορφες στιγμές μου
σαν μια μικρή ιστορία που γράφεται μοναδικά σε ένα λιγάκι λυπητερό περίπατο.
Είναι εκείνες οι στιγμές που δεν ξεχνιούνται και σε καθορίζουν για το υπόλοιπο της ζωής σου….
Εκείνη η έλλειψη που σε πονάει, αλλά σου φέρνει στα χείλη ένα μειδίαμα ή ένα σύντομο
ευτυχισμένο χαμόγελο, στα χείλη που λαχταρούν να πουν τόσα ειλικρινή και θαυμάσια λόγια,
αλλά δεν τολμούν…
Λόγια της ψυχής, γεμάτα αγάπη και φως. Συνεχίζει να βρέχει και το τραγούδι αρχίζει
να γίνεται πιο θλιμμένο μέχρι να εμφανιστεί ο ήλιος ή ν’ αντικρίσω ξανά το φως που περιμένω….
Φως της ελπίδας μου, της νιότης μου, μια αρχή ξανά και μια αναζωπύρωση της αληθινής ζωής μου….
©2025 Ευγενία Τζένη Τσιούγκου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα