Ποίημα
Πέρασε η μέρα
Ήσυχη
Σαν βόμβος αγαθής μέλισσας
πάνω σε χλωρό αγκάθι
Τώρα σωπαίνω κάτω από το γλόμπο του φεγγαριού
Το σκοτάδι καυτηριάζει τις σκέψεις μου
Δεν μπορώ να τις χρησιμοποιήσω αλλιώς
Μετά
το σπίτι μαρμαρώνει μέσα στη θαλπωρή της ομορφιάς του
Μου αρέσει
να το βλέπω να ταξιδεύει ακίνητο
Μου αρέσει
να με βλέπω
να γίνομαι ένα με τους τοίχους, τα παράθυρα, το εκκρεμές, εσένα
Μου αρέσει
Μην το πάρεις προσωπικά
αλλά δεν θέλω να σου μιλήσω άλλο απόψε
Αρκετά είπαμε
χρόνια αναπόδραστα και στείρα
Προτιμώ πια να σου κουνώ το μαντήλι
και να απομακρύνομαι με στυλ
Ξέρεις
Φεύγω επειδή είναι σχεδόν ακατόρθωτο να αγαπάς
παράφορα τον ίδιο άνθρωπο
τόσους αιώνες
Δεν αντέχεται αυτό
Πριν κοιμηθείς
κλείσε την απόγνωση και την υγρασία των ματιών σου
στο τάπερ
Αύριο θα φροντίσω γι΄αυτά
Απόψε είναι μια ευκαιρία να μη βουλιάξουμε ξανά
σε τόσες ανούσιες λεπτομέρειες
Αφήνω κάτω από τη γλάστρα
ένα σιδερένιο φιλί
και τούτο το ποίημα
Αν τα βρεις το πρωί εκεί
σου επιτρέπω να ξαφνιαστείς ευχάριστα
Εγώ πιθανόν να τρέχω ξυπόλητη να προλάβω
για μια ακόμη φορά
το άλφα…
©2025 Φιλαρετη Βυζαντίου
Αρθρογράφος * Ποιήτρια
