Αφήγημα – Ένα κοκκάλινο χτενάκι στα μαλλιά –

Αφήγημα * Συλλογή ‘Ανίκητες Σιωπές’

Ένα κοκκάλινο χτενάκι στα μαλλιά… ένα ταξίδι πίσω στη θλίψη μιας αγάπης
που ποτέ δεν τόλμησε να γίνει φωτιά.
Δυο κατάμαυρα μάτια και μια πλούσια χαίτη, που για χρόνια με κρατούν αιχμάλωτο,
ίσως γιατί δεν θέλω να ελευθερωθώ.
Δώρο αναπάντεχο από την πεντάχρονη ανιψιά μου, για να θυμηθώ εκείνο το κοκκάλινο χτενάκι της πρώτης,
της μοναδικής μου αγάπης, που πάντα θα μου ψιθυρίζει πως κάποτε υπήρξαμε και εμείς παιδιά.
Δυο προβληματικά – σιωπηλά παιδιά, που αγκαλιάσαμε τη θλίψη από τις πολλές αναποδιές,
που μας πρόσφερε μια άδικη μοίρα, μια μάνα αδιάφορη και μια αυστηρή γιαγιά.

Ένα κοκάλλινο χτενάκι όλη μου η περιουσία, οι πόθοι, τα όνειρα, τα φιλιά,
ό,τι δεν τόλμησα να δώσω ή να γευτώ, ό,τι έκρυψα βαθιά ως θησαυρό.
Τα χάδια που μάτωναν τις παλάμες κάθε πρωινό. Οι ψίθυροι που σκότωνα στο μαξιλάρι το σκληρό,
για να μην με προδώσουν, για να μην αποκαλύψουν το μεγάλο μου μυστικό.

Ένα κοκκάλινο χτενάκι καρφιτσωμένο στα μαλλιά που λάτρευα,
που ακόμη λατρεύω και ας μη θέλω να το εξομολογηθώ, μήτε στην καρδιά.
Πόσο το ζήλευα Θεέ μου, που μπορούσε να σ΄αγγίζει δίχως ντροπή,
δίχως να πρέπει να ρωτήσει: ‘Μπορώ για λίγο να σε γευτώ ψυχή;’

Στολισμένο πάντα εκεί, να μου υπενθυμίζει πως αυτό μπορεί ότι εγώ δεν τολμούσα καν να ονειρευτώ…
να γίνει ένα μαζί σου, φυλαχτό ή στολίδι καθημερινό.

Ένα κοκκάλινο χτενάκι για τα μαλλιά, όλα τα ‘Σ΄αγαπώ’ που ξεψύχησαν με δάκρυα,
δίχως να προλάβω να τα εξομολογηθώ.

Θεέ μου… μη με βασανίζεις πια…
Σπάσε το κοκκαλάκι, πέταξε την ανάμνηση όσο γίνεται πιο μακριά…

Και μετά:
‘Γιατί κλαις μικρή μου ομορφιά;’
‘Μαμά…. έχασα το κοκκαλάκι που είχα στα μαλλιά, τελευταία το είδα κάπου εδώ κοντά,
το κρατούσε ο θείος πάνω στην καρδιά’

©️2025 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια Εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα
Συλλογή ‘Ανίκητες Σιωπές’