Ποίημα
Έμαθα στην ομορφιά να παραδίδομαι
χωρίς αντίσταση καμιά
Τούτος ο άγιος τόπος
ο τόσο δικός μου
και τόσο ξένος μαζί
πόσες άραγε υποσχέσεις αθανασίας
μου έχει δώσει
πόσα πηγάδια δροσερά
για μένα έχει ανοίξει
και πόσο ουρανό σπατάλησε
δική του για πάντα να με έχει.
Γίνομαι για χάρη του
νερό,
πέτρα και χώμα και αλάτι γίνομαι.
Ρέω μέσα στο άχρονο είναι του
κύμα ανέλπιστα τολμηρό
μαντήλι ξεπλυμένο των θεών
και των δακρύων τους.
Τούτος ο τόπος ιερός
Με δέχεται
έτσι άγρια και λυπημένη,
με τα χέρια μου
φαγωμένα απ’ την αλμύρα του
και τα μάτια μου
βυθισμένα στο αιώνιο μπλε του.
Τούτος ο τόπος
ξέρει.
Πάντα ήξερε
πώς να δένει
την εξόριστη ψυχή μου
στο πελαγίσιο φως του παραδείσου του
κι έτσι απλά και ήσυχα
ωραία να με λυτρώνει…
©2025 Φιλαρέτη Βυζαντίου
Αρθρογράφος * Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα