Σκέψεις – Άνθρωποι και Δρόμοι –

Σκέψεις

Άνθρωποι και δρόμοι και ο δρόμος θυμάται ανατολές και δειλινά, είναι η ιστορία,
που ζητά συνέχεια, να κορυφωθεί σ’ένα επίλογο αγγίζοντας τον ψυχικό μας πυρήνα
εκεί που η συνείδηση εξημερώνει τις σκιές και το φως ξεγελάει τον φόβο του λάθους
και της απώλειας αγγίζοντας την αλήθεια μας είναι το εισιτήριο,
στην τσέπη για το ταξίδι στο τρίπτυχο της ωριμότητας, “αποδέχομαι, συγχωρώ, αγαπώ”.
Ζούμε με ανθρώπους αλλά δεν ζούμε μέσα από ανθρώπους, με εθιστική ταύτιση,
ονειρευόμαστε σε τεντωμένο σκοινί με προσαρμοστικότητα.
Κάποια στιγμή στο φθαρτό κόσμο μας άτομα ,που αγαπήσαμε θα φύγουν αργά ή γρήγορα
στόχοι θα ματαιωθούν με αιτία ή δίχως αιτία.
Είναι βέβαιο, πως το πρόβλημα δεν είναι η απώλεια αλλά η άρνηση της αποδοχής
με παραμυθίες συγκάλυψης και παράδοξα ευφυολογήματα, με υποκατάστατα,
για να κολυμπήσουμε στα ρηχά αφήνοντας την ύπαρξη κενή κι απαίδευτη
στο νότισμα του πόνου αμαχητί πνιγμένη στους κυματισμούς των εποχών.
Η φύση γυμνώνεται για ν’ ανθίσει σε μια πορεία ανάπλασης και μετασχηματικής εμψύχωσης
στο νέο και εξελιγμένο, μακριά από την ανακύκλωση του παλιού.

Το παλιό εκπαιδεύει το νέο ολοκληρώνει.
Δεν έμαθες τίποτε από αυτό;

Ένοχος ανεκπλήρωτου κι αποτυχίας δεν είναι η απώλεια αλλά ό,τι επιμένει
σε ανέφικτες προσδοκίες στην επανάληψη του πόνου κι όχι στην αφομοίωση,
στην στασιμότητα κόντρα στην ροή του χρόνου, είναι θα έλεγα υπαρξιακή αναγκαιότητα,
όταν οι κλήσεις του παρόντος μένουν αναπάντητες το μέλλον δεν συγχωρεί.
Ό,τι πάει κόντρα σε συμπαντικούς νόμους συνθλίβεται.

©️2025 Nancy Resered
Αρθρογράφος * Ποιήτρια