Ψίθυροι στο σκοτάδι – Άλλη μια Νύxτα στο Σεργιάνι. . . –

Ψίθυροι στο σκοτάδι

Η ερημιά
που προσφέρει αυτός ο πολύβουος όχλος αβάσταχτη.
Παρόλα αυτά… συμβιβάζομαι…
Φορώ το μαύρο ρούχο της απαξίωσης
κι αρχίζω να παρατηρώ τη ζωή να σκορπιέται,
να χαραμίζεται σαν φθηνό αναλώσιμο, δίχως αξία.
Κάποιες φορές η ματιά πέφτει σ΄ έρημους – παλιούς δρόμους,
που ξέχασαν να φωτίσουν οι μοντέρνοι διακοσμητές της ζωής.
Η σκιά μου στέκεται για λίγο,
ίσως για να υπενθυμίσει στα βήματα να ξεκουραστούν.

Κάθομαι σε μια γωνιά
Αφήνω ελεύθερη τη μνήμη, να πάρει μια βαθιά ανάσα…
να θυμηθεί…
ν΄ αναπολήσει
τις βραδιές που το Φεγγάρι γελούσε μαζί μας
ενώ πάλευε να μας φωτογραφίσει,
κάθε που αγκαλιαζόμασταν στις κρυφές γωνιές της ζωής.

Ζήλευε… ναι, τώρα το ξέρω καλά…
Ζήλευε, όταν τα χείλη παίρναν φωτιά
και τα χέρια έπλεκαν τη λαχτάρα ανάμεσα στα δυο κορμιά,
που λαχταρούσαν ν΄αποδείξουν
πως με κάθε άγγιγμα η ζωή άνθιζε.

Δεν ξέρω γιατί θυμάμαι πάντα αυτές τις βραδιές
Ίσως, γιατί έτσι βασανίζω πιο εύκολα την ψυχή μου
Ίσως πάλι, γιατί έχω ανάγκη να φωτίσω με τις αναμνήσεις μας
αυτούς τους ξεχασμένους δρόμους.
Οι μόνοι που μπορούν να διηγηθούν
-έστω και ψιθυριστά- τα μυστικά μας.

Θα ΄θελα να ήσουν εδώ…
να μετράμε παρέα τ΄ άστρα
και να φωνάζουμε δυνατά κάθε ευχή
που δεν πρόλαβε να πραγματοποιηθεί.
Κουράστηκα να μετράω παλιές γόπες ανάμεσα στα βήματα μου
και να πλάθω ιστορίες γι΄ ανθρώπους
που αφυδατωμένοι κυνηγάνε ένα άπιαστο όνειρο.

Ένας αδέσποτος ‘αλήτης’ της γειτονιάς πλησιάζει δειλά
Σίγουρα αναρωτιέται αν θα επιτρέψω
να γίνει ο σύντροφος μου γι΄ απόψε.
Ασυναίσθητα χαμογελάω…

‘Σε περίμενα φίλε…
Απόψε η βραδιά είναι ασήκωτη
και τα τσιγάρα ξεχασμένα,
στο παλιό μπουφάν
που κρέμεται στην ντουλάπα,
που ποτέ ξανά δε θα φορεθεί…’

©️2025 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα