Ποίηση – Πηγή δακρύων –

Ποίημα

Ο πόνος,
είναι σάν βράχος που σέ τραβάει προς τα κάτω
Όλοι κόβουν τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα, όχι εγώ.
Θέλω να μου θυμίζουν πως και η ομορφιά μπορεί να σε πονάει.

Βούλιαξε σήμερα η ψυχή μου
Ήθελα να έρθω εκεί,
ν ´αγαπηθούμε, να ακουμπούν τα σώματα μας,
να κυνηγιούνται τα δάχτυλα, να διώξω μακριά την θλίψη και τα δάκρυα.

Εγώ κι εσύ, μια ατελής μελωδία, γεμάτη ελαττώματα και λάθη,
χέρια ενωμένα, καρδιές αλληλένδετες.
Μόνο εμείς με γέλιο, θαυμασμό, χαρά και όνειρα και αγάπη.
Και η πηγή των δακρύων σου, χαμόγελο να γίνει ευτυχίας.

Χωρίς αγάπη ο κόσμος, υπόγειο χωρίς ουρανό
Αγάπησε, αγαπήσου και ζήσε.
Μου έδειξες πόσα χρώματα έχουν τα συναισθήματα, μόνο με ένα σου βλέμμα.

Είμαι δρόμος γεμάτος αγκάθια,
στην παράκαμψη στρίψε, άλλαξε ρεύμα,
μόνο για μια φορά γέλασέ μου μπορείς;
Αν υπάρχει παράλληλο σύμπαν, με κρατάς, σε κρατώ και μαζί προχωράμε κι είναι όλα λουσμένα στο φως.

Τριαντάφυλλο μου,
στο κορμί σου να γίνω δρόμος όταν τα αγκάθια σου
βαθιά θα με πληγώνουν και οι πληγές μου στα χείλη σου επάνω να παλεύουνε να γιατρευτούν.

Τής νύχτας εγκυμονούσαν οι ώρες,
μα δεν γεννήθηκε το όνειρο.
Μόνο οι οδύνες έσπασαν τα σύννεφα στα θολωμένα μάτια τής αυγής.

Ξέσπασε εντός μου η καταιγίδα,
και τής ψυχής μου οι τσίγκοι, κρουστά σε μια μπάντα θανάτου…

©️2024 Κτενά Αργυρούλα
Αρθρογράφος * Ποιήτρια