Ποίημα
Κοίτα πώς ορθοτομεί το σκοτάδι η Σελήνη
δισκάκι από θειάφι και ασβεστόλιθο
υποπόδιο για τα κατάκοπα πόδια
κάποιου άγνωστου αρχάγγελου.
Σέλας του απείρου
Άκου τον άνεμο
λεπιδωτός δράκος
πού γλείφει τα τείχη των πόλεων
με γλώσσα από λειωμένο κρύσταλλο
Απόψε ο χρόνος δεν κυλάει
Πηγνύει
Κι εγώ
με το χέρι βυθισμένο στην πίσσα της μνήμης
ψηλαφώ τον σφυγμό μιας σιωπής
που δαγκώνει τις φλέβες μου.
Ω! Νύχτα!
μεταλλουργείο των ανεκπλήρωτων !
Με τα σφυριά σου τσακίζεις τον θόλο της αιωνιότητας
και μένουμε εμείς
ναυαγοί σε μια σταγόνα μελάνι
να ψηλαφούμε το σώμα του χάους
μέχρι να βρούμε την πρώτη την άκαυτη ρίζα του φωτός…
©️2026 Φιλαρέτη Βυζαντίου
Αρθρογράφος * Ποιήτρια
