Πώς να χαράξεις το δέρμα της μέρας
με τους ατίθασους ανέμους;
Πώς ν΄αγοράσεις τη θλίψη
με τ΄αθώα βότσαλα ;
Εκμαγεία διάφανα τα σώματα
καθρεφτίζονται στους καθρέφτες των ουρανών,
κρατούν φωτογραφίες αχειροποίητες αγαπημένων.
Χωνευτήρι ο καιρός αφήνει σκιές παντοτινές σε στήθη πονεμένα.
Υπόκωφο κύμα φέρνει τα δάκρυα των ωκεανών.
Βαθαίνουν οι ρυτίδες στα πρόσωπα τα πετρωμένα των αγαλμάτων.
Μεγάλος ο αγώνας της μνήμης που χάθηκε σε θάλασσες απέραντες.
Οι μαχαιριές απ’ τ’ ανεκπλήρωτα όνειρα
τυραννούν τις μαυροφορεμένες Παναγιές.
Ανθρωπόμορφοι βράχοι μουρμουρίζουν τους καημούς τους στα κύματα.
Ασκεπής ο ουρανός δέρνεται από βοριάδες πικραμένους.
©2023 Ιωάννα Αθανασιάδου
Αρθρογράφος – Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα