Μες στη ματιά σου,
τ’ αστέρια κούρνιασαν,
το δάκρυ να στεγνώσουν
της καρδιάς σου.
Την προσμονή μου,
εκάναν κέρασμα,
το μάτωμα να γιάνουν
της θωριάς σου.
Εν λευκώ,
σ’ αγαπώ κι υπογράφω,
στ’ αποτύπωμα του χρόνου,
τη μορφή σου.
Κι αν σβηστεί,
θα ‘μαι κει, ν’ αντιγράφω,
μ’ ανεξίτηλο το χάδι,
απ’ την αφή σου.
Και το φεγγάρι, απ’ τη νύχτα
κρύφτηκε,
τον δρόμο μη χαθείς,
για να φωτίζει.
Ακροβατεί, σ’ ένα του πόθου
άγγιγμα,
αλώβητο, στον κόρφο σου
ν’ ανθίζει.
Εν λευκώ,
λαχταρώ και υφαίνω,
ένα όνειρο της άνοιξης,
που θα ‘ρθει.
Κι αν με βρεις,
να σκεφτείς, πως προσμένω,
την ελπίδα στις καρδιές μας,
να ξανάρθει.
©2023 Βασούλα Μπουντούρη
Αρθρογράφος – Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα